روایت یک پزشک از خدمت‌رسانی به زائران در مسیر 1405

مطبم را بستم و آمدم، چون اینجا بیمارانی هستند که ویزیتشان را زهرا (س) حساب می‌کند.

سال‌ها درس خواندم برای چنین روزی، که مرهمی باشم بر زخم پای زائر حسین (ع).

اینجا خبری از کارتخوان و حق ویزیت نیست، ارز رایج اینجا صلوات و اشک است.

من طبیبم، اما اینجا خودم دخیل بسته‌ام تا روحم شفا پیدا کند.

خدمت به زائر اربعین، کم از جهاد در میدان جنگ نیست، ما سربازان سفیدپوش این جبهه ایم.

وقتی پیرزنی با لهجه عربی دعایم می‌کند، احساس می‌کنم تمام خستگی سال‌های تحصیلم در رفته است.

نذر کرده‌ام هر سال بیایم، اگر نیایم احساس می‌کنم چیزی در زندگی‌ام گم شده است.

همکارانم در بیمارستان‌های دنیا پول در می‌آورند، من اینجا دل به دست می‌آورم.

لبخند رضایت زائر وقتی دردش آرام می‌شود، می‌ارزد به تمام ثروت‌های دنیا.

اینجا یاد گرفتم که درمان واقعی، فقط با دارو نیست، با عشق و محبت است.

پاهای تاول زده‌ای دیدم که با همان وضعیت کیلومترها راه آمده بودند، عشق قانون فیزیولوژی را نقض می‌کند.

جوانی بود که بدحال شد، سرم وصل کردیم، تا چشم باز کرد گفت: بگذارید بروم، به آقا قول دادم بیایم.

کودکی را آورند که گرمازده شده بود، با کمی رسیدگی حالش خوب شد و دوباره شروع کرد به دویدن سمت کربلا.

یک بار داروی خاصی تمام شد، متوسل شدیم، دقایقی بعد زائری آمد و دقیقاً همان دارو را نذر کرد.

پیرمردی اصرار داشت دستم را ببوسد، می‌گفت تو فرشته نجاتی، خجالت کشیدم و گفتم من خاک پای توام.

زخم‌هایی را پانسمان می‌کنیم که دیدنش دل سنگ را آب می‌کند، اما صاحب زخم می‌خندد و می‌گوید فدای سر زینب.

گاهی خودمان هم مریض می‌شویم، اما رویمان نمی‌شود استراحت کنیم وقتی زائران را می‌بینیم.

معجزه‌های پزشکی اینجا زیاد است، بیمارانی که با حال وخیم می‌آیند و با یک توسل سرپا می‌شوند.

شیفت‌های طولانی و بی‌خوابی اینجا آزاردهنده نیست، انگار انرژی ماورایی به ما تزریق می‌شود.

همکار مسیحی داشتم که با دیدن این صحنه‌ها منقلب شد و گفت عیسی (ع) در این مسیر حضور دارد.

زائران عزیز، پیشگیری بهتر از درمان است، کفش مناسب بپوشید و جوراب نخی تمیز داشته باشید.

مایعات فراوان بنوشید، حتی اگر تشنه نیستید، کم‌آبی بدن در گرما خطرناک است.

از پرخوری پرهیز کنید، غذاهای چرب در هوای گرم باعث مسمومیت و سنگینی می‌شود.

تاول‌ها را نترکانید، این کار راه ورود عفونت به بدن را باز می‌کند، فقط پانسمان کنید.

داروهای تخصصی خودتان را حتماً همراه داشته باشید، اینجا داروخانه سیار است و همه چیز ندارد.

در ساعات اوج گرما (ظهر) استراحت کنید و شب‌ها یا صبح زود پیاده‌روی کنید.

عرق‌سوز شدن شایع است، پودر بچه یا پماد زینک همراه داشته باشید و لباس نخی گشاد بپوشید.

اگر احساس سرگیجه یا تهوع کردید، سریعاً بنشینید و پاهایتان را بالا بگیرید.

ماسک بزنید، گرد و غبار عراق حاوی میکروب است و باعث عفونت‌های تنفسی می‌شود.

بهداشت فردی را رعایت کنید، شستن دست‌ها قبل از غذا ۷۰ درصد بیماری‌ها را کم می‌کند.

درمانگاه ما شبیه هیئت است، صدای روضه می‌آید و بوی اسفند.

اینجا مریض و دکتر با هم گریه می‌کنند، نسخه‌ها با نام خدا و یا حسین (ع) شروع می‌شود.

خادمان درمانگاه با عشق زمین را جارو می‌زنند، اینجا سلسله مراتب اداری معنی ندارد.

پرچم یا ابوالفضل (ع) بالای سر تخت‌ها، بهترین مسکن برای درد بیماران است.

گاهی که سرمان خلوت می‌شود، زیارت عاشورا می‌خوانیم و برای بیماران التماس دعا می‌گوییم.

بیماران اینجا طلبکار نیستند، صبور و شاکرند، و این کار ما را راحت‌تر می‌کند.

فضای اینجا پر از نور است، حتی بوی الکل و بتادین هم اذیت کننده نیست.

هر کس وارد می‌شود سلام می‌کند، اینجا ادب و احترام حرف اول را می‌زند.

تیم پزشکی ما یک خانواده شده‌اند، خانواده‌ای که دغدغه‌اش سلامتی زوار است.

وقت خداحافظی و جمع کردن موکب درمانی، سخت‌ترین لحظه است، دلمان جا می‌ماند.

خدایا به دستانم شفا بده تا بتوانم خادم خوبی برای زائران حسینت باشم.

عهد می‌بندم که اخلاق پزشکی را با اخلاق حسینی در هم آمیزم.

خدایا این خدمت ناچیز را کفاره گناهانم قرار بده.

نذر کرده‌ام تا زنده‌ام، اربعین را در درمانگاه‌های بین راه بگذرانم.

خدایا کمک کن هیچ زائری به خاطر بیماری از زیارت باز نماند.

این روپوش سفید را کفن من قرار بده اگر در راه خدمت به خلق تو جان دادم.

شفای واقعی دست توست، من فقط وسیله‌ام، مرا شرمنده نکن.

دعا می‌کنم روزی برسد که در کربلا بیمارستانی به نام امام سجاد (ع) بسازیم.

یا زینب (س)، پرستار کربلا، به ما پرستاران صبر و توان بده.

خدایا ظهور طبیب اصلی، مهدی فاطمه (عج) را برسان که جهان بیمار است.