در سالهای اخیر، حضور جوانان اروپایی و آمریکایی (چه مسلمانزاده، چه تازه مسلمان و چه مسیحی) در پیادهروی اربعین افزایش چشمگیری داشته است. دلیل اصلی این گرایش، «تشنگی برای معنا» در دنیای مادی غرب است. آنها در اربعین چیزی را تجربه میکنند که در هیچ کجای اروپا یافت نمیشود: روابط انسانی خالص، ایثار بدون چشمداشت، و معنویتی که روح را جلا میدهد. حسین (ع) برای آنها نماد «عشق» و «عدالت» است.
رسانههای غربی همواره اسلام را مساوی با تروریسم و خشونت نشان میدهند. وقتی یک جوان اروپایی پا به مسیر نجف تا کربلا میگذارد، با اقیانوسی از مهربانی مواجه میشود. دیدن مردمی که برای شستن پای زائر التماس میکنند، تمام تصویرسازیهای غلط رسانهای را ویران میکند. این افراد پس از بازگشت، بهترین مبلغان برای اسلام حقیقی هستند.
یکی از شگفتیهای بزرگ برای زائران غربی، امنیت فوقالعاده این مراسم است. آنها میپرسند چگونه در کشوری که سالها درگیر جنگ و داعش بوده، بزرگترین تجمع بشری بدون حضور سنگین پلیس و ارتش، با چنین نظمی برگزار میشود؟ پاسخ این سوال برای آنها در «ایمان» و «عشق» نهفته است؛ نیرویی که قویتر از هر سلاحی امنیت میآفریند.
بسیاری از این جوانان زبان عربی یا فارسی نمیدانند، اما در مجالس عزاداری اشک میریزند. این نشان میدهد که پیام عاشورا، پیام فطرت است و نیاز به ترجمه زبانی ندارد. فرکانس محبت امام حسین (ع) مستقیماً توسط قلب دریافت میشود. آنها میگویند: «ما کلمات را نمیفهمیم، اما درد و عشق را حس میکنیم».
نوع مهماننوازی عراقیها برای غربیها شوکآور است. در فرهنگ غربی (There is no free lunch) هیچ چیز رایگان نیست. اما اینجا میبینند که فقیرترین افراد، باارزشترین دارایی خود را رایگان میبخشند. این رفتار، پارادایمهای ذهنی آنها را درباره اقتصاد و روابط انسانی به چالش میکشد و دریچهای جدید به سوی انسانیت باز میکند.
