جعفر طیار، پسرعموی پیامبر و برادر امام علی (ع)، شخصیتی بینظیر در تاریخ اسلام است. او در دو میدان مهم درخشید: میدان دیپلماسی در حبشه و میدان نبرد در موته. دانشآموزان عزیز باید بدانند که جعفر با سواد، خوشبیان و بسیار شجاع بود. او توانست با منطق و قرآن، پادشاه مسیحی حبشه را حامی مسلمانان کند.
لقب (طیار) به معنی پروازکننده است. در جنگ موته، وقتی پرچم اسلام در دست جعفر بود، دشمنان دستان او را قطع کردند تا پرچم بیفتد، اما او مقاومت کرد. پس از شهادت، پیامبر (ص) خبر دادند که خداوند به پاس فداکاری دستانش، دو بال زمردین به او در بهشت داده است. این داستان نشاندهنده پاداش بزرگ فداکاری در راه خداست.
پیامبر اکرم (ص) آنقدر جعفر را دوست داشتند که وقتی از سفر طولانی حبشه برگشت، با او معانقه کردند و نمازی را به او یاد دادند که به (نماز جعفر طیار) معروف است. این نماز کلید حل مشکلات بزرگ است و نشان میدهد که جعفر چقدر نزد خدا و پیامبر عزیز بوده است.
یکی از ویژگیهای اخلاقی بارز جعفر، مهربانی با فقرا بود. او درآمد خود را صرف کمک به نیازمندان میکرد و با آنها همنشین میشد. به همین دلیل به او (ابوالمساکین) یعنی پدر بینوایان میگفتند. این درس بزرگی برای ماست که در کنار شجاعت، مهربان و بخشنده باشیم.
زندگی جعفر طیار پر از هیجان، سفر، مبارزه و افتخار است. او از جوانی راه درست را انتخاب کرد، در غربت دین خود را حفظ کرد و در نهایت جانش را فدای اسلام نمود. او الگویی عالی برای دانشآموزانی است که میخواهند قهرمان واقعی زندگی خود را بشناسند.
