روز بزرگداشت ملاصدرا و متون فلسفی سنگین 1405

خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان، اما به قدر فهم تو کوچک می‌شود و به قدر نیاز تو فرود می‌آید.

نفس انسانی حقیقتی است که در عین وحدت، تمام قوا را در خود جمع کرده است.

دنیا تنها پلی است برای عبور؛ عاقل کسی است که بر روی پل خانه نمی‌سازد، بلکه از آن می‌گذرد.

حقیقت علم، نوری است که خداوند در دل هر که بخواهد می‌اندازد و با آن حقایق هستی روشن می‌شود.

هر چه وجود شدیدتر و کامل‌تر باشد، آثار آن نیز قوی‌تر و ماندگارتر خواهد بود.

مرگ پایان نیست، بلکه تولدی دیگر و بیدار شدن از خوابی سنگین به نام دنیاست.

انسان مسافری است که منزلگاه اصلی‌اش قرب الهی است و دنیا تنها مسافرخانه‌ای بین راه است.

آرامش حقیقی تنها در سایه معرفت به مبدأ هستی و پیوند با او حاصل می‌شود.

عشق حقیقی، جذبه‌ای است که کثرت را می‌سوزاند و وحدت را آشکار می‌کند.

اندیشه، بال پرواز روح است؛ هر چه اندیشه بلندتر، اوج‌گیری روح بیشتر.

دوست فیلسوف من؛ روز بزرگداشت صدرالمتالهین، روز تکریم اندیشه‌های ژرف و نگاه‌های عمیق بر تو مبارک باد.

به دانشجویی که جرات پرسیدن دارد و شجاعت دانستن؛ روز فلسفه و حکمت مبارک.

راه فلسفه، راه دشوار اما زیبای رسیدن به حقیقت است. روزت مبارک ای رهرو دانایی.

امیدوارم در مکتب ملاصدرا، نه فقط فلسفه، که چگونه فیلسوفانه زیستن را بیاموزیم. روزت مبارک.

روز پاسداشت خرد و حکمت، بر تو که ذهنت سرشار از سوال‌های مقدس است مبارک باد.

فلسفه یعنی دیدن نادیدنی‌ها در میان دیدنی‌ها. روزت مبارک دانشجوی عزیز.

برای تو که به دنبال چرایی هستی می‌گردی، هر روز روز کشف حقیقت است. اول خرداد مبارک.

دانشجوی فلسفه بودن یعنی شنا کردن خلاف جهت جریان آب‌های کم‌عمق. روزت مبارک شناگر اقیانوس حکمت.

تبریک به تو که وارث میراث گران‌بهای حکمت متعالیه هستی. قلمت نویسا و اندیشه‌ات پویا.

روز ملاصدرا بهانه‌ای است تا به یاد بیاوریم تفکر، مقدس‌ترین شغل دنیاست. روزت مبارک هم‌رشته‌ای.

روح آدمی، پرنده‌ای است که آشیانه‌اش در ملکوت است و جسم، تنها قفسی موقت برای تکامل بال‌های اوست.

حکمت متعالیه، روایتگر سفری است باشکوه؛ سفری از خاک تا افلاک، از فرش تا عرش، و از خود تا خدا.

در نظریه حرکت جوهری، جهان یک لحظه آرام ندارد؛ گویی تمام ذرات عالم در رقص و سماعی دائمی به سوی معشوق می‌شتابند.

سفر روح، چهار مرحله دارد؛ سیری از خلق به سوی حق، و بازگشتی دوباره به سوی خلق، اما این بار با چشمانی خدا بین.

نفس انسان نهالی است که ریشه در خاک جسم دارد، اما شاخ و برگش باید در آسمان روح گسترده شود.

حکمت، نردبانی است که پله‌هایش از جنس نور است و سالک را به بام حقیقت می‌رساند.

آنچه ملاصدرا سرود، غزل عاشقانه عقل بود در فراق معشوق ازلی؛ داستانی از هبوط و عروج.

در نگاه صدرا، انسان ساکن نیست، بلکه مسافری است که هر لحظه نو می‌شود و هر دم جانی تازه می‌گیرد.

پایان سفر روح، فنا در اقیانوس بی‌کران هستی مطلق است، جایی که قطره به دریا می‌پیوندد.

جسم حادث است و روح باقی؛ این کوتاه‌ترین داستان بلندی است که حکمت متعالیه روایت می‌کند.

(عکس مجسمه ملاصدرا) در سکوت سنگ، فریاد خردی نهفته است که قرن‌هاست گوش تاریخ را نوازش می‌دهد. بزرگداشت مردی که جهان را در حرکت دید.

نگاهش به افق‌های دور است، جایی که عقل و عشق به هم می‌رسند. اینجا شیراز است، مهد حکمت متعالیه. روز ملاصدرا گرامی باد.

ملاصدرا به ما آموخت که می‌توان فیلسوف بود و عارف ماند. می‌توان استدلال کرد و عاشق بود. اول خرداد مبارک.

بزرگداشت معماری که کاخ اندیشه‌اش را بر پایه‌های اصالت وجود بنا کرد. روز حکمت و فلسفه مبارک.

در هیاهوی دنیای مدرن، چقدر به نگاه عمیق و آرام تو محتاجیم ای حکیم فرزانه.

عکسی از تندیس مردی که ثابت کرد جهان هر لحظه در حال نو شدن است. هیچ چیز کهنه نمی‌شود جز غفلت ما.

امروز روز کسی است که گفت: جسم سایه روح است. بیایید کمی بیشتر به اصل بپردازیم تا سایه.

افتخار ایران، صدرالمتالهین شیرازی. مردی که فلسفه را از خشکی نجات داد و به آن روح دمید.

به احترام خرد، به احترام اندیشه، به احترام ملاصدرا کلاه از سر برمی‌داریم. روز فلسفه مبارک.

یک قاب، یک تاریخ، یک جهان اندیشه. روز بزرگداشت صدرای شیرازی بر اهالی خرد خجسته باد.

اصالت وجود، یعنی هستی متن واقعیت است و ماهیت تنها حد و مرز آن. حقیقت را در وجود جویا شو، نه در مفاهیم ذهنی.

تشکیک در وجود یعنی هستی حقیقتی واحد اما دارای مراتب است؛ از خاک تا خدا، همه یک حقیقت‌اند در درجات مختلف نور.

حرکت جوهری اثبات می‌کند که ذات جهان، بی‌آرامی و سیلان است. ثبات، توهمی است که ذهن از استمرارِ نو شدن‌ها می‌سازد.

نفس جسمانیة الحدوث و روحانیة البقاء است؛ یعنی آغازش از ماده است اما پایانش فراتر از ماده و در عالم تجرد است.

عقل و شرع دو روی یک سکه‌اند؛ محال است که وحی الهی با برهان قطعی عقلی در تضاد باشد.

علم حضوری، برترین نوع دانایی است؛ جایی که معلوم و عالم یکی می‌شوند و واسطه‌ها از میان برمی‌خیزند.

قوس نزول و قوس صعود، دایره هستی را کامل می‌کنند. ما همه از اوییم و به سوی او بازمی‌گردیم.

اتحاد عاقل و معقول، رازی است که نشان می‌دهد انسان با هر چه می‌اندیشد، متحد می‌شود و رنگ آن را می‌گیرد.

خداوند واجب الوجودی است که ماهیت ندارد؛ او هستی محض است و هیچ قید و شرطی او را محدود نمی‌کند.

معاد جسمانی در حکمت متعالیه، بازگشت روح به بدنی است که خود نفس آن را متناسب با ملکاتش می‌سازد، نه این جسم خاکی.