استفاده از ادبیات تسلیت و عزاداری برای بازگشایی مدارس، نوعی «طنز سیاه» است که در فرهنگ دانشآموزی ایران بسیار رواج دارد. این نوع شوخی، واکنشی است به فشار و استرس ناشی از سیستم آموزشی. دانشآموزان با تبدیل کردن یک موقعیت استرسزا (مدرسه) به یک تراژدی کمیک (عزاداری)، سعی میکنند از بار روانی آن بکاهند. این کار به آنها قدرت میدهد تا به جای ترسیدن از موقعیت، به آن بخندند و کنترل احساساتشان را در دست بگیرند.
برای دانشآموزان، تعطیلات نوروز تنها زمانی است که واقعاً از فشار درس و امتحان رها هستند (هرچند پیک شادی و تکالیف هست!). روز ۱۴ فروردین، نه تنها پایان این آزادی است، بلکه شروع فصل امتحانات میانترم و آمادگی برای امتحانات پایان سال نیز میباشد. ترس از پرسشهای کلاسی، فراموش کردن درسها در طول تعطیلات و تغییر ساعت خواب، این روز را به یکی از پراسترسترین روزهای سال تحصیلی تبدیل میکند.
والدین میتوانند با مشارکت در این شوخیها (البته در حد متعادل)، با فرزندانشان همدلی کنند. به جای نصیحتهای خشک مثل «باید درس بخونی»، میتوانند با خنده بگویند «آره واقعا تسلیت میگم، خیلی سخته!». این تایید احساسات، باعث میشود دانشآموز احساس کند که والدینش او را درک میکنند و حامی او هستند، نه اینکه فقط ناظر بر نمراتش باشند.
هرچند شوخی با مدرسه جذاب است، اما نباید فراموش کرد که مدرسه محل رشد و اجتماعی شدن است. در متنهای سئو و آموزشی، باید به ظرافت یادآوری کرد که این شوخیها صرفاً برای خنده است و مدرسه فرصتی برای دیدن دوستان و یادگیری چیزهای جدید است. ایجاد تعادل بین «غر زدن طنزآمیز» و «انگیزه واقعی برای پیشرفت»، کلید سلامت روان دانشآموز است.
جالب است که این پیامهای تسلیت اغلب توسط بزرگسالانی که سالهاست از مدرسه فارغالتحصیل شدهاند نیز بازنشر میشود. این نشاندهنده یک نوستالژی جمعی نسبت به دوران مدرسه است؛ دورانی که دغدغهها در حد مشق شب بود. بزرگسالان با ارسال این پیامها، هم با نسل جدید شوخی میکنند و هم یاد و خاطره روزهای سخت اما شیرین تحصیل خود را زنده نگه میدارند.
