تسلیت شهادت علمدار کربلا، ساقی لب‌تشنگان 1405

وقتی علم افتاد، انگار آسمان بر سر حسین (ع) خراب شد. علمدار یعنی ستون خیمه، و حالا ستون شکسته است.

ساقی لب‌تشنگان، خودش تشنه رفت. آب را در مشک کرد، اما غیرتش اجازه نداد بنوشد در حالی که حسین (ع) تشنه است.

دست راستش افتاد... گفت: والله ان قطعتموا یمینی... دست چپش افتاد... مشک را به دندان گرفت.

تمام امید اهل حرم به آن مشک بود. وقتی تیر به مشک خورد، امید عباس (ع) ناامید شد. آبی که ریخت، آبروی فرات را برد.

فرق شکافته، بدن تیرباران شده، دست‌های بریده... حسین (ع) آمد، اما چه آمدنی؟ کمرشکسته و پیر.

عباس جان، تو قول داده بودی آب بیاوری، حالا که نشد، با چه رویی به خیمه برگردم؟

سقا که باشی و مشکت پاره شود، مرگ برایت احلی من العسل می‌شود. شرمندگی از رباب (س) قاتل عباس شد.

ای اهل حرم میر و علمدار نیامد / سقای حسین سید و سالار نیامد.

شهادت علمدار، آغاز تنهایی حسین (ع) بود. دشمن جری شد و خیمه‌ها لرزید.

سلام بر دست‌های بریده‌ای که هنوز هم مشکل‌گشای عالم‌اند. یا باب الحوائج.

افتادن علم، یعنی شروع غارت. شهادت ساقی لب‌تشنگان تسلیت باد.

عباس رفت و پشتِ سرش، آرزویِ آب / ماندست رویِ دستِ عطش، آرزویِ آب.

امشب روضه، روضه دست و چشم و مشک است. تسلیت یا صاحب الزمان.

ساقی تشنه لب، شهادتت مبارک. دلمان را با نگاهت سیراب کن.

علمدار که رفت، حسین (ع) دست به کمر گرفت. امان از بی برادری.

دستش شد از بدن جدا، واویلا / در دشت کربلا، واویلا.

سلام بر آن ساقی که آب را شرمنده لب‌های خشکش کرد.

بی دست کربلا دست مرا بگیر. شهادت قمر بنی هاشم تسلیت.

مشک پاره، نشانِ وفای توست یا عباس.

عاشورا یعنی: یک سو حسین و یک سو همه لشگر، اما تاسوعا یعنی: حسین و عباس.

ای ساقیِ لب تشنگان، ای جانِ جانانم / سقایِ طفلانِ من، ای ماهِ تابانم.

عباسِ من، برادرِ من، پشت و پناهم / رفتی و بعد از تو دگر، بی تکیه‌گاهم.

دستی ندارد پیکرت، قربانِ رویت / زهرا (س) نشسته در کنارِ، نهر و سبویت.

برخیز و ببین، که دشمنان، در فکرِ غارت / بر خیمه‌هایِ بی‌کسی، دارند جسارت.

ماهی که شد، نقشِ زمین، ماهِ منیره / بعد از تو زینب (س) می‌شود، زار و اسیره.