آشنایی با نمادهای عاشورایی (علم، کتل، بیرق) 1405

عَلَم، سروِ ایستاده‌ی عزاداری است. تیغه‌های فولادی‌اش نماد اقتدار و پرهای رنگینش نماد وقار است.

وقتی علم تکان می‌خورد، انگار شانه های عباس (ع) می‌لرزد. سلام بر علمدار.

این تیغه‌ها رو به آسمان، دستانِ دعا و استغاثه شیعه است.

مجسمه‌های روی علم (شیر، کبوتر، طاووس) هر کدام قصه‌ای دارند؛ یکی نگهبان است، یکی پیام‌آور خون.

علم‌کشی، زورِ بازو نمی‌خواهد، دلِ عاشق می‌خواهد که بارِ غمِ علمدار را به دوش بکشد.

کتل، اسبی است آراسته اما بی‌سوار. یادآور ذوالجناح که با زین واژگون برگشت.

دیدن کتل در پیشانی دسته عزا، دل را می‌برد به عصر عاشورا.

پارچه‌های رنگین روی کتل، نذر مادرانی است که فرزندانشان را بیمه اسب حسین (ع) کرده‌اند.

بیرق‌های سرخ، فریاد «یالثارات الحسین»اند و بیرق‌های سیاه، نشانه‌ی ماتم ابدی.

پرچم سبز، نماد سیادت و اهل بیت است. هر جا این پرچم است، آنجا خیمه حسین (ع) است.

نوشته‌های روی پرچم، شعار نیست، شعور است: هیهات منا الذله.

این پرچم‌های کهنه، آبروی محله‌های ماست. وقتی نصب می‌شوند، شهر رنگ خدا می‌گیرد.

نمادها، زبانِ گویایِ احساساتِ بی‌بیان هستند.

فولادِ علم، در برابرِ نرمیِ اشکِ عزادار، آب می‌شود.

هر گره‌ای که بر پرچم می‌خورد، گره‌ای است که از کارِ فروبسته‌ی ما باز می‌شود.

علم، صلیب نیست؛ ستونِ خیمه‌یِ ولایت است که بر دوشِ جوانمردان حمل می‌شود.