روایت احلی من العسل (مرگ شیرین‌تر از عسل) از زبان قاسم 1405

عمو جان، وقتی پرسیدی مرگ نزد تو چگونه است، دلم لرزید اما زبانم نلرزید. گفتم: اگر در رکاب تو باشد، از عسل شیرین‌تر است.

عسل شیرین است، اما تمام می‌شود. ولی شهادت در راه تو، شیرینی‌اش ابدی است. من این شهد را با هیچ لذت دنیایی عوض نمی‌کنم.

وقتی به میدان رفتم، زره نداشتم، اما عشق تو لباسی بود که مرا رویین‌تن کرده بود. شیرینی نامت، تلخی شمشیرها را گرفت.

به من می‌گویند نوجوان، اما من در مکتب تو پیر عشق شدم. مرگ برای من بازی نیست، پرواز است به آغوش خدا.

احلی من العسل یعنی: زندگی بدون حسین (ع) تلخ است و مردن با حسین (ع) اوج حلاوت.

عمو جان، نگران نباش اگر بدنم زیر سم اسب‌ها رفت. روحم در آن لحظه داشت طعم عسل را می‌چشید.

پدرم حسن (ع) صلح کرد تا دین بماند، من جنگیدم تا خونم امضای صلح او باشد. هر دو شیرین است چون برای خداست.

وقتی گفتی فردا شهید می‌شوم، انگار دنیا را به من دادند. آن شب تا صبح، شیرین‌ترین رویاهایم را دیدم.

این جمله من، وصیت‌نامه تمام نوجوانان تاریخ شد: مرگ با عزت، گواراتر از زندگی با ذلت است.

خداحافظ دنیا. من رفتم تا معنای شیرینی را در لبخند عمویم، وقتی سرم را به دامن می‌گیرد، پیدا کنم.

خدایا، به من بصیرتی ده که مثل قاسم، راه حق را تشخیص دهم و از فدا شدن نترسم.

بارالها، کام جانم را با محبت اهل بیت شیرین کن، آنقدر که گناه در نظرم تلخ شود.

یا رب، مرا از قاسم‌های زمانه قرار ده؛ آماده برای نصرت ولی، بی‌بهانه و بی‌تاخیر.

خدایا، اگر عمرم کوتاه است، برکتم را زیاد کن. نگذار بیهوده و غافل از دنیا بروم.

ای خدای قاسم، شهادت را روزی من کن، نه در بستر بیماری، که در راه اعتلای کلمة الله.

مرگ در نزد من از شهد عسل شیرین‌تر / با تو بودن ز همه عالم و آدم بهتر.

قاسمم، شاخه شمشاد حسن، مرد نبرد / آن که در راه عمو، جان و تنش را آورد.

گرچه طفلم، ولی از عشق تو پیرم مولا / در رهت از دم شمشیر نمیرم مولا.

احلی من العسل، ذکر لبم در میدان / جان دهم پای تو ای سرور و ای شاه جهان.

زره‌ام پیرهن و خود سرم عمامه / سرخ شد از خون گلویم، ورقِ این نامه.

قاسم به ما یاد داد که کیفیت عمر مهم‌تر از کمیت آن است.

شجاعت یعنی غلبه بر ترس با نیروی ایمان؛ کاری که قاسم ۱۳ ساله کرد.

ادب در برابر ولی خدا، شرط اول سعادت است. قاسم حتی برای جان دادن هم اجازه گرفت.