تبریک روز سعدی به همسر با شعری عاشقانه از بوستان 1405

همسر عزیزم، به قول سعدی در بوستان: «خوشا وقت شوریدگان غمش، اگر زخم بینند و گر مرهمش». عشق تو مرهم تمام زخم‌های زندگی من است. روز سعدی مبارک.

مهربانم، سعدی چه زیبا سروده: «دلارام باشد زن نیک‌خواه، وگرنه زن بد، به در نِه، نه ماه». تو آن دلارام نیکی که زندگی‌ام را بهشت کرده‌ای. روز بزرگداشت سعدی بر تو مبارک.

عزیزتر از جانم، عشق ما مصداق این سخن بوستان است: «نه صورتی است مزخرف ملاک جان و دلی، که هوشمندی و معنی است اصل آب و گلی». من عاشق سیرت زیبای تو هستم. روز سعدی مبارک.

همسرم، در روز سعدی این بیت از بوستان تقدیم تو باد: «به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست، عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست». دنیای من با تو خرم است.

بانوی من، حکایت عشق من به تو، حکایت سرسپردگی است. همان‌طور که سعدی گفت: «اگر تیغ بارد در کوی دوست، تن ما و سربازی کوی دوست». روزت مبارک.

همسر جان، تو گلستان زندگی منی و بوستان آرزوهایم. روز بزرگداشت سعدی را به تو که شعر مجسمی تبریک می‌گویم.

ای هم‌نشین لحظه‌هایم، کلام سعدی شیرین است اما نام تو شیرین‌تر. اول اردیبهشت، روز عشق و ادب بر ما مبارک.

همسرم، دوست داشتن تو تنها هنری است که از استاد سخن، سعدی آموخته‌ام: «مرا مهر سیه‌چشمان ز سر بیرون نخواهد شد». روز سعدی مبارک.

روز سعدی بهانه‌ای است تا بگویم زندگی با تو، ورق زدن زیباترین صفحات بوستان خوشبختی است. دوستت دارم.

همسر مهربانم، عشق تو در دلم چنان ریشه دوانده که سعدی فرمود: «غم و شادمانی نماند ولیک، جزای عمل ماند و نام نیک». نام نیک تو همیشه در قلب من است.

عزیزم، عهدی که با تو بستم ابدی است، چنان که سعدی در بوستان گفت: «به دیدار مردم شدن عیب نیست، ولیکن نه چندان که گویند بس». من هرگز از دیدار تو سیر نمی‌شوم.

عشق ما ریشه در صداقت دارد. سعدی می‌گوید: «راستی موجب رضای خداست، کس ندیدم که گم شد از ره راست». ممنونم که صادقانه عاشقم هستی. روز سعدی مبارک.

همسرم، خانه ما با حضور تو بوستان امن و آرامش است. «چو کم‌خوردن طبیعت شد کسی را، چو سختی پیشش آید سهل گیرد». با تو سختی‌ها آسان است.

در روز سعدی، تجدید میثاق می‌کنم با تو ای یار وفادار: «بنیاد ظلم در جهان اول اندک بوده است...». بنیاد عشق ما اما بر کوه استوار است.

برای همسرم که معنای واقعی عشق است: «چنانت دوست می‌دارم که گر قدرم بدانی...». البته این غزل است اما روح بوستان در عشق ما جاریست. روزت مبارک.

همسرم، چشم‌هایت ترجمه تمام غزلیات سعدی و لبخندت شکوفه‌های بوستان است. اول اردیبهشت، روز شاعرانگی‌هایمان مبارک.

روز سعدی است و دلم هوای تو را دارد. «مگو سعدی که این درد از کجا خاست، که از روی تو دارد فتنه برپا». فتنه چشمانت سلامت باد!

ای یگانه ترین یار، سعدی اگر تو را می‌دید، بوستان دیگری در وصف خوبی‌هایت می‌سرود. روز بزرگداشت سعدی مبارک.

تقدیم به همسرم: تو که کیمیاگری و خاک را زر می‌کنی. «که کیمیاگر به غصه مرده و رنج، ابله اندر خرابه یافته گنج». من آن خوش‌شانسم که گنجی چون تو یافتم.

عشق تو، درس حکمت و صبوری به من داد. روز سعدی بر معلم عشق زندگی‌ام مبارک باد.

برای همسرم، که سعدیِ زندگیِ من است. روزت مبارک.

عشق تو، بوستان همیشه بهار من. روز سعدی مبارک.

با تو هر روزم اول اردیبهشت است. دوستت دارم.

سعدیا مرد نکونام... همسر نکونام من، روزت مبارک.

تقدیم به الهه شعر و شعور زندگی‌ام. روز سعدی مبارک.