متن روضه و مقتل خوانی کوتاه وفات حضرت سکینه بنت الحسین 1405

دل ها بسوزد برای بانویی که تا آخر عمر، آب می دید یاد لب های تشنه پدر می افتاد. روضه سکینه، روضه عطش است و غربت.

می گویند لحظات آخر عمرش، خیره شده بود به یک پیراهن خونین. شاید داشت با زبان بی زبانی می گفت: بابا، دخترت دیگر طاقت دوری ندارد.

سکینه جان، تو در کربلا چه دیدی که موهایت در کودکی سفید شد؟ روضه نمی خواهد، همین نام سکینه یعنی کوهی از مصیبت.

یاد آن لحظه ای که در گودال قتلگاه، بدنی بی سر را در آغوش گرفت. امشب که جان می دهد، باز هم سر پدر را در آغوش خیال دارد.

روضه خوان ها می گویند سکینه (س) آنقدر گریه کرد تا جان داد. دق کرد دختر حسین، از بس که نامحرم دید و تازیانه خورد.

امشب مدینه سیاه پوش است، اما نه مثل شام. اینجا دیگر کسی سنگ نمی زند، اما زخم های دل سکینه هنوز تازه است.

وقتی می خواستند بدنش را غسل دهند، دیدند تمام بدنش کبود است. پرسیدند چرا؟ گفتند یادگار سفر شام است.

السلام علیک یا بنت الحسین. چه کشیدی در خرابه وقتی رقیه جان داد؟ حالا نوبت توست که به وصال خواهر و پدر برسی.

می گویند لحظه جان دادن فقط می گفت: یا ابتاه. انگار دوباره صدای هل من ناصر پدر را می شنید و جان می داد.

روضه سنگین است: سکینه همان دختری است که حسین (ع) فرمود: سکینه غرق در ذات خداست. حالا این روح ملکوتی پر می کشد.

خداحافظ ای شهر مدینه، خداحافظ ای خاطرات تلخ کوچه ها. سکینه می رود تا به آغوش پدر بازگردد.

چشم هایش را بست و آرام شد. دیگر صدای شلاق نمی آید، دیگر صدای ناله رباب نمی آید. سکینه آرام گرفت.

لحظه احتضار است، ملائکه صف کشیده اند. اما نگاه سکینه فقط دنبال یک سوار بی سر است.

نفس های آخر است. یا زینب، بیا که یادگار برادرت دارد می رود. ام البنین کجاست تا ببیند نوه اش چه غریبانه جان می دهد.

همه جمع شده اند، اما جای علی اکبر خالی است. سکینه سراغ عمو عباس را می گیرد.

وصیت کرد: مرا جایی دفن کنید که سایه نداشته باشد، شاید همدردی باشد با بدن عریان پدر در زیر آفتاب کربلا.

آرام بخواب ای دختر خورشید. دیگر کسی گوشواره ات را نمی کشد. دیگر کسی به معجرت دست درازی نمی کند.

سکینه جان، سلام ما را به ارباب برسان. بگو شیعیانت هنوز برای غریبی شما خون گریه می کنند.

شمع عمر سکینه خاموش شد، اما آتش دلش تا قیامت در سینه عشاق روشن است.

رفت و راحت شد از این دنیای بی وفا. خوشا به حالش که امشب مهمان سفره حضرت زهراست.

امان از شام و امان از مجلس یزید. سکینه آنجا بود، وقتی سر پدر را در تشت طلا دیدند.

هر وقت نام شام می آمد، بدن سکینه می لرزید. چه گذشت بر این دختر در آن روزهای سخت اسارت؟

می گویند در شام، سکینه خودش را سپر تازیانه ها می کرد تا به کودکان دیگر آسیب نرسد.

روضه سکینه، روضه غرور جریحه دار شده آل الله است. دختری که در پرده عصمت بود، در ملاء عام چرخانده شد.

یاد آن روزی که در خرابه شام، با رقیه درد دل می کرد. حالا می رود تا قصه های ناگفته را به رقیه بگوید.

شام بلا، پیر کرد دختر حسین را. پنجم ربیع، پایان کابوس های شام برای سکینه است.

در مجلس یزید، وقتی به لب های پدر چوب می زدند، سکینه بود که فریاد زد: وای پدرم!

سخت ترین روضه سکینه، نگاه های حرام در بازار شام بود. امشب چشم هایش را می بندد تا دیگر آن صحنه ها را نبیند.

سکینه وارث صبر زینب بود در شام. اما امشب پیمانه صبرش لبریز شد و به سوی جانان پر کشید.

چه شب هایی که در خرابه شام با شکم گرسنه خوابید. امشب اما در بهشت برین، مهمان سفره کرامت خداست.

مدینه هم برای سکینه کم از کربلا نداشت. هر جا می رفت یاد خاطرات جدش و پدرش می افتاد.

سال ها در مدینه گریه کرد. در و دیوار خانه بوی غربت حسین را می داد.

سکینه در مدینه غریب بود، چون کسی نمی توانست عمق درد او را بفهمد. فقط زینب می دانست.

وقتی کاروان اسرا به مدینه برگشت، سکینه دیگر آن دختر شاد سابق نبود. او تصویرگر غم عاشورا بود.

پنجم ربیع، مدینه دوباره عزادار شد. یادگار حسین رفت و داغ اهل بیت تازه شد.

در بقیع که راه می رفت، یاد تنهایی امام حسن می افتاد. حالا خودش مسافر ابدیت است.

مدینه شاهد بود که سکینه چگونه در فراق پدر، ذره ذره آب شد و شمع وجودش خاموش گشت.

همسایه ها می گفتند صدای گریه سکینه قطع نمی شد. او روضه مجسم کربلا در مدینه بود.

امشب مدینه سکوت کرده است. دیگر صدای ناله های جانسوز دختر حسین به گوش نمی رسد.

تشییع جنازه سکینه در مدینه، تشییع یک تاریخ مظلومیت بود. سلام بر پیکر پاکش.

پدر جان، این همه سال زنده ماندم تا پیام مظلومیتت را برسانم. حالا دیگر مرا پیش خودت ببر.

عمه جان زینب، کجایی که ببینی سکینه ات دارد می آید. دلم برای آغوشت تنگ شده.

خداحافظ ای دنیا، دنیایی که حسینم را از من گرفت. من رفتم، اما داغ حسین تا ابد می ماند.

ای مرگ بیا که خیلی وقت است منتظرت هستم. بعد از عاشورا، زندگی برایم زندان بود.

چشم هایم کم سو شده از بس گریه کردم. حالا با چشم دل، جمال پدر را می بینم.

بنویسید روی سنگ قبرم، این تربت دختری است که تشنه لب جان داد به یاد پدر تشنه اش.

دیگر تمام شد. دیگر کسی نمی گوید این دختر خارجی است. من دختر پیغمبرم.

بابا، لباسم را عوض نکردم، همان پیراهن عزای تو تنم است. با همین لباس می آیم.

خوشحالم که دارم می میرم. مرگ برای وصل به تو، شیرین تر از عسل است پدر جان.

آخرین نفس، آخرین اشک، آخرین یا حسین. و تمام شد قصه پر غصه سکینه.