شعر کوتاه و جانسوز درباره گنبد خاکی بقیع 1405

نه شمعی و نه چراغی و نه صحنی / نه گنبد، نه ضریح و نه سرایی / بمیرم من برای تو حسن جان / که در شهر خودت هم بی‌وفایی

حرمت را عاقبت می‌سازیم / پرچمت را ما می‌افرازیم / کور شود چشم وهابیون / ما به این گنبد خاکی می‌نازیم

بقیع تاریک و بی‌شمع و چراغ است / دلم از غربتش لبریز داغ است / کبوترها فقط زوار آنجا / که قبر مجتبی بی چلچراغ است

یه مدینه، یه بقیع، یه امامی که حرم نداره / سینه زن‌ها، ببینید، آقامون سنگ لحد نداره

آخر برات یه گنبد طلا می‌سازیم / شبیه گنبد امام رضا می‌سازیم / سقاخونه به پا کنیم با شور و احساس / سر قبر ام‌البنین مادر عباس

خاکی‌ترین مزار، مزار کریم ماست / این خاکِ بی‌بها، همه هستیِ ماست

سایبان قبر تو بال کبوترها شده / سایه‌ی امنت پناه اهل دنیا شده

غریب اونیه که همدم اشک و آهه / دیده که مادرش تو کوچه بی‌پناهه

یه روزی می‌رسه که با شور و شین / پیاده می‌ریم از حسن تا حسین

نه گنبد دارد و نه سایبانی / مزارت هست اوج بی‌نشانی

کریم آل طه، بی‌حرم شد / نصیب ما فقط اشک و الم شد / حسن جانم، حسن جانم، حسن جان / فدای غربتت این چشم گریال

غریب کوچه‌ها شد هم‌نشین خاک / دل سنگ آب شد و سینه چاک‌چاک / مدینه شهر پیغمبر، چه کردی؟ / که فرزند علی شد این‌چنین خاک

ای وای از اون روزی که حرم رو خراب کردن / قلب امام زمان رو کباب کردن / گرد و غبار نشسته رو سنگ مزارت / بمیرم من برای اون حال نزارت

من امام حسنی‌ام، این افتخارمه / بقیع خاکی تو، دار و ندارمه / ایشالا یه روز میایم با مهدی زهرا / می‌سازیم حرم برات، زیباتر از دنیا

صلح تو قیام کربلاست آقا / بقیع تو امتداد نینواست آقا / غریبی ولی کریمی، این صفت توست / دل ما دخیل به اون سخاوت توست

خواب دیدم که حرم داری و گنبد داری / خادمانی همه با رفت و آمد داری / پریدم ز خواب و دیدم که فقط خاک است / دلم از این همه غربت، ببین صد چاک است

کاش می‌شد من کبوتر بودم / سایبان قبر دلبر بودم / می‌کشیدم بال خود بر خاک او / پاک می‌کردم غبار از پاک او

حسرت یه زیارت، مونده روی دلامون / کی میشه باز بشه راه، به سمت آرزومون / بقیع رو پس می‌گیریم، از چنگال یهود / نابود میشه به زودی، رژیم آل سعود

دلم تنگه برای خاک بقیع / برای اون مزار پاک بقیع / ایشالا که نمیرم تا ببینم / چراغونی و تابناک بقیع

گنبد خاکی تو عرش برین است / غربت تو داغ امیرالمؤمنین است

ای وای مادرم، ای وای حسنم / آتیش میگیره، با گفتن این سخنم / بقیع تاریکه، بقیع دلگیره / آدم اونجا، از غصه میمیره

غریب آقام، غریب آقام حسن / تویی تنها، امید و جان من / چرا قبرت، نداره سایه بون / فدای تو، بشم ای مهربون

یا امام صادق، یا امام باقر / یا امام سجاد، دل شده مسافر / بقیع ویرونه، دلم خونه / کی میشه آباد، خدا میدونه

سلام من به چهار امام غریب / که موندن بی یار و بی حبیب / سلام من به خاک پرگهرش / به اون کبوترای خون جیگرش

مدینه ای شهر غم و رنج و درد / ببین با آل علی، کینه چه کرد / بقیع شد ویرانه به دست اشرار / لعنت حق بر آن قوم تبهکار