متن ادبی و دلنوشته: علی (ع) راحت شد، دنیا یتیم شد 1404

علی جان! امشب نخلستان‌های کوفه نفس راحت می‌کشند، اما چاه‌ها دق می‌کنند. تو راحت شدی از مردمانی که فرق سر را می‌دیدند اما فرق عدالت را نمی‌فهمیدند.

مولای من! «فزت و رب الکعبه» راست‌ترین دروغ تاریخ بود؛ تو رستگار بودی، این ماییم که با رفتنت باختیم. تو راحت شدی و ما یتیم شدیم.

پدر خاک! به آسمان خوش آمدی. اینجا زمین برای بزرگی روحت تنگ بود. قفس شکست و عقاب تیزپرواز عدالت، به آشیانه ابدی‌اش بازگشت.

یا مرتضی! امشب یتیمان کوفه کاسه‌های شیر را زمین گذاشته‌اند و کاسه چشمانشان را پر از خون کرده‌اند. دیگر صدای پای پدر نمی‌آید.

علی (ع) رفت... و عدالت به تاریخ پیوست. حالا ماییم و دنیایی که هزار و چهارصد سال است دنبال مردی شبیه تو می‌گردد و نمی‌یابد.

آقا جان! راحت شدی از استخوان در گلو و خار در چشم. راحت شدی از سلام‌های سرد و کینه‌های بدر و خیبر. شهادتت مبارک، اما یتیمی ما تسلیت.

امشب محراب کوفه، خون‌گریه می‌کند. محرابی که آخرین سجده‌ات را در آغوش گرفت و پروازت را تماشا کرد.

خداحافظ ای غریب‌ترین مرد تاریخ. خداحافظ ای کسی که تنها همدمت چاه بود و تنها پاداشت ضربت شمشیر.

علی جان! تو رفتی و ما ماندیم با دنیایی که بی تو، چیزی کم دارد؛ چیزی شبیه «عدالت»، شبیه «مردانگی».

امشب ملائکه صف کشیده‌اند تا خستگی ۳۰ سال سکوت و ۲۵ سال خانه‌نشینی را از تنت درآورند. بخواب آرام ای شیر خدا.

دنیا یتیم شد. نه فقط حسن و حسین، نه فقط زینب؛ که انسانیت یتیم شد. عدالت بی‌پدر شد و عشق، بی‌پناه.

خبر کوتاه بود و سنگین: «تهدمت والله ارکان الهدی». ستون‌ها نلرزیدند، فرو ریختند. سقف آسمان ترک برداشت.

امشب خدا هم برای علی (ع) روضه می‌خواند. روضه‌ی مردی که تمام هستی‌اش را داد، اما جز نامردی ندید.

علی (ع) راحت شد. این جمله چقدر درد دارد. چقدر باید به یک کوه فشار بیاید تا از متلاشی شدن، ابراز راحتی کند؟

فرق علی (ع) را ابن ملجم نشکافت؛ جهل مردم شکافت. شمشیر زهرآلود، فقط بهانه بود برای خلاصی از دردِ نفهمی‌ها.

امشب ماه هم رویش نمی‌شود بتابد. خورشید عدالت غروب کرده و جهان در تاریکی مطلق فرو رفته است.

یتیم شدیم... و چه بد دردیست یتیمی. آن هم یتیمِ پدری که پادشاه بود اما نان جو می‌خورد و لباس وصله‌دار می‌پوشید.

کوفه! شهر هزار رنگ! حالا آسوده بخواب. دیگر صدای مناجات علی (ع) خوابت را آشفته نمی‌کند.

امشب یتیمان کوفه فهمیدند که آن مرد ناشناسِ مهربان، همان خلیفه مسلمین بود. چه دیر فهمیدند و چه زود از دست دادند.

تاریخ! بنویس که امشب مردی رفت که اگر می‌ماند، گلوی فقر را می‌فشرد و ریشه ظلم را می‌خشکاند.

و علی (ع) چشم باز کرد... زهرا (س) را دید. لبخند زد. سلام فاطمه جان! پهلویت خوب شد؟

سی سال فراق تمام شد. حالا علی است و فاطمه و پیامبر. چه بزمی است امشب در آسمان.

زهر شمشیر در خونش دوید، اما شهد شهادت در جانش. درد داشت، اما شیرین بود. مثل پایان یک ماموریت سخت.

وقتی فرمود «رستگار شدم»، کعبه لرزید. زادگاهش کعبه بود و معراجش مسجد. دایره‌ای که کامل شد.

آرامش... این گمشده‌ی علی (ع) بود. امشب صورتش را روی خاک گذاشت و برای همیشه آرام گرفت.

فرشتگان زیر بغلش را گرفتند. «یا علی! سنگین است بار غم‌هایت، بگذار کمکت کنیم».

علی (ع) می‌رود و رد خونش تا ابد بر پیشانی تاریخ می‌ماند؛ تا روزی که فرزندش مهدی (عج) بیاید و انتقام سیلی زهرا و فرق علی را بگیرد.

امشب خدا آغوشش را باز کرده: «بیا بنده خسته‌ی من. بیا که زمین جای تو نبود».

چشم‌هایش را بست. دیگر نه چاهی هست، نه معاویه‌ای، نه خوارجی. فقط نور است و نور.

خداحافظ ای تمامِ ناتمامِ ما. خداحافظ ای علی.

امشب هوای کوفه چه سنگین و مبهم است / عالم اسیر داغ خداوند عالم است

راحت شد از جفای زمانه امیر عشق / اما جهان ز رفتن او غرق ماتم است

دیگر صدای ناله او در دل سحر / مرهم برای درد دل چاه و آدم است؟

فرقش شکافت تا که بفهمیم جهل چیست / این زخم کهنه بر دل دین، تا ابد غم است

زینب نشسته بر سر بالین بابایش / جاری ز چشم خسته او اشک نم‌نم است

گویند علی راحت شد از این جهان / اما یتیمیِ همه عالم مسلم است

شیر خدا ز بندِ قفس رست و پر کشید / این رستگاری‌اش، غمِ عظمای عالم است

ای کوفه! شرم کن ز نگاهِ یتیم‌ها / نانی که می‌خورند، ز خونِ مکرم است

رفت آن که بود معنیِ عدل و عدالت / دنیا بدون او، همه‌ش ظلم و درهم است

امشب علی به فاطمه‌اش می‌رسد ولی / پشت فلک ز داغ علی، تا ابد خم است