واژه شرنتینگ (Sharenting) از ترکیب دو کلمه اشتراکگذاری و فرزندپروری ساخته شده است. این پدیده به والدینی اشاره دارد که جزئیات زندگی کودکانشان را در فضای مجازی منتشر میکنند. اگرچه نیت اغلب آنها ثبت خاطرات است اما این کار بدون رضایت آگاهانه کودک نقض آشکار حریم خصوصی اوست و میتواند خطرات امنیتی و روانی جدی در پی داشته باشد.
انتشار عکسهایی که نشاندهنده مکان مدرسه پارک یا کلاسهای کودک است به افراد تبهکار کمک میکند تا الگوی رفت و آمد کودک را شناسایی کنند. همچنین پدیدهای به نام آدمربایی دیجیتال وجود دارد که افراد غریبه عکسهای کودک شما را برداشته و در سناریوهای خودشان به عنوان فرزند خود معرفی میکنند یا سوءاستفادههای شومتری انجام میدهند.
اینترنت فراموش نمیکند. ردپای دیجیتالی که والدین امروز برای فرزندشان میسازند (Digital Footprint) در آینده قابل پاک شدن نیست. تصور کنید فرزند شما در آینده میخواهد مقامی دولتی یا شغلی حساس داشته باشد اما تصاویر نامناسب یا تمسخرآمیز کودکی او در دسترس همگان است. ما مسئول حفظ آبروی آینده فرزندانمان هستیم.
در فرهنگ غنی ایرانی و اسلامی حیا جایگاه ویژهای دارد. انتشار تصاویر کودکان با پوششهای نامناسب یا در حالات خصوصی نه تنها با این فرهنگ در تضاد است بلکه کودک را در معرض نگاههای ناپاک قرار میدهد. حفظ حرمت بدن و حریم شخصی از کودکی باید آموزش داده شود و والدین اولین الگو در این زمینه هستند.
متاسفانه برخی والدین از زیبایی یا شیرینزبانی کودکان برای جذب فالوور و کسب درآمد (بلاگری) استفاده میکنند. این کودکان مجبورند ژست بگیرند دیالوگ حفظ کنند و همیشه جلوی دوربین باشند. روانشناسان این کار را مصداق بارز کار اجباری کودک و آسیبرسان به سلامت روان و کودکی کردن آنها میدانند.
