شعر درباره نزول قرآن و جبرئیل در مبعث 1404

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد، دل رمیده ما را انیس و مونس شد. نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت، به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد.

از حرا آیات رحمان و رحیم آمد فرود، یا محمد بخوان، بر تو درود. ای رسول الله دستم را بگیر، ای که هستی بر همه عالم امیر.

بخوان به نام خداوندگار خالق و حی، که داد دانش و آموخت با قلم بر وی. ز اوج قله کوهی که نام آن نور است، طلوع کرد فروغی که چشم بد شد کور.

ملائک صف به صف در انتظارند، که تا فرمان حق را خوش گزارند. فرود آمد ملک از آسمان‌ها، به همراهش پیام مهربان‌ها.

صدای بال جبریل امین است، که می آید به سوی آن امین است. ندا آمد بخوان ای بهترینم، که من پروردگار عالمینم.

چو خورشید رسالت گشت پیدا، جهان شد غرق در نور و تماشا. بساط کفر و ظلمت گشت ویران، به یمن مقدم آن ماه تابان.

امین وحی آمد با کرامت، به دوشش بار سنگین امانت. ردای سبز بعثت را به بر کرد، شب تاریک عالم را سحر کرد.

ز غار حرا زد جوانه، درخت بلند یگانه. به نام خدا خواند احمد، سرود خوش جاودانه.

شب مبعث شب شور و شعف شد، مکه پر از نور و شرف شد. فرشته خنده بر لب دارد امشب، که احمد تاج بر سر دارد امشب.

جهان را مژده بادا عید مبعث، که آمد بهترین مخلوق سرمد. به دستش پرچم توحید دارد، به جانش نور و امید دارد.

جبرئیل آمد، با دستانی پر از نور. و کوه لرزید، از سنگینی حضور. بخوان! و سکوت شکست. واژه‌ها باریدند، بر کویر خشک لب‌های تاریخ.

در آن شب، آسمان به زمین نزدیک‌تر بود. ستاره‌ها خم شده بودند تا ببینند، مردی را که با خدا سخن می‌گوید. اقرأ... و جهان بیدار شد.

حرا، دیگر سنگ نیست، تپش است. تپش قلب زمین. وقتی که خدا، انسان را در آغوش گرفت. با واژه‌هایی از جنس بلور و نور.

قلم، از امشب مقدس می‌شود. و نوشتن، عبادت. زیرا خدا سوگند خورد به قلم. و محمد، اولین شاگرد مدرسه عشق شد.

کسی در کوه می‌خواند. صدایی که از حنجره خاک نیست. صدایی که بوی آسمان می‌دهد. بوی بال فرشته. بوی خدا.

ناگهان نور، ناگهان صدا. و مردی که می‌لرزید. نه از ترس، از شوق. از سنگینی بار امانت. امانتی که کوه‌ها تاب نیاوردند.

جبرئیل، پل زد بین خاک و افلاک. و قرآن، جاری شد. مثل رودخانه‌ای از نور، تا بشوید غبار قرن‌ها جهالت را.

بخوان به نام گل سرخ. بخوان به نام پروانه. بخوان به نام کسی که تو را برگزید. تا عاشق‌ترین بنده خدا باشی.

مبعث، یعنی خدا سکوتش را شکست. یعنی دوباره با انسان حرف زد. یعنی درهای آسمان باز شد. تا ابد.

امشب، واژه‌ها متولد شدند. واژه‌هایی که مرگ ندارند. قرآن، شناسنامه خداست که به دست محمد سپرده شد.

از بعثت او جهان جوان شد، گیتی چو بهشت جاودان شد. این عید به اهل دین مبارک، بر جمله مسلمین مبارک.

گردیده نازل آیه‌های نور، بر قلب پاک حضرت خاتم. عید بزرگ مبعث احمد، بادا مبارک بر همه عالم.

امشب شب مبعث پیامبر باشد، فیض ازلی نصیب اکبر باشد. جبریل امین نوید دارد امشب، خورشید نبوتت منور باشد.

بت و بتخانه همه ذکر خدا می‌گویند، سخن از اقرأ و از غار حرا می‌گویند. عرشیان تهنیت عید به ما می‌گویند، فرشیان حمد و ثنای مصطفی می‌گویند.

ای پادشاه حسن خدا یارت، ای ماه و مهر آینه دارت. ای در حریم قرب خداوندی، جبریل و قدسیان همه زوارت.

مبعث نه این سرور، سرور ولایت است. مبعث نه این چراغ، چراغ هدایت است. خورشید چون ز شرق حرا پرتو افکند، احمد نه این فروغ، فروغ رسالت است.

خواند زبان دلم ثنای محمد، ماند خرد خیره در لقای محمد. دیده دل، جام جم به هیچ شمارد، سرمه کند گر غبار پای محمد.

ماه فرومانده از جمال محمد، سرو نباشد به اعتدال محمد. قدر فلک را کمال و منزلتی نیست، در نظر قدر با کمال محمد.

یا رب چه قشنگ است و چه زیبا حرم قم، چون هست حرمگاه دلارام دل ما. آن بانوی مهر و وفا، دختر موسی، معصومه که باشد به جهان شافع فردا.

برخیز که فجر انقلاب است امروز، بیگانه صفت خانه خراب است امروز. هر توطئه و نقشه که دشمن بکشد، از لطف خدا نقش بر آب است امروز.

یه کوه بود، یه غار بود، یه مرد مهربون بود. تو اون شب پرستاره، مهمونی تو آسمون بود.

فرشته‌ای اومد پایین، با بال‌های قشنگش. گفت به محمد (ص) بخون، با اون صدای رنگش.

پیامبر ما اون شب، شد رهبر مسلمونا. قرآن رو هدیه آورد، برای ما و شما.

عید مبعث اومده، شادی کنید بچه‌ها. نقل و نبات بپاشید، تو کوچه و خیابونا.

پیامبر خوب ما، دوست تمام گل‌ها. مهربون و خوش اخلاق، امید همه دل‌ها.

جبرئیل گفت اقرأ، یعنی بخون عزیزم. منم میخوام قرآن رو، تو قلب تو بریزم.

خورشید دین تابید، از کوه نور و حرا. دنیا شد پر از نور، با نام پاک خدا.

به به چه روز خوبی، روز جشن و سروره. تولد قرآن و، یه عالم عشق و شوره.

ما بچه های شیعه، پیرو راه اوییم. همیشه با افتخار، نامشو میگوییم.

صلی علی محمد، صلوات بر پیمبر. عیدی میده به ماها، خدای خوب و داور.

ای امین وحی، ای پیک خدا. ببر این پیام ما را به حرا. بگو ای محمد ای خاتم ما. تویی مقتدا و تویی رهنما.

در حریم خلوت غار حرا. نور حق تابید بر وجه خدا. جبرئیل آمد که ای شمس الضحی. حکم بعثت را بگیر از کبریا.

قرآن کتاب رمز و راز است. بر روی ما درهای باز است. هر آیه اش نور و نیاز است. با خواندنش دل در نماز است.

نزول وحی و جبرئیل و قرآن. سه رکن مبعثند ای مسلمان. گرامی دار این عید بزرگ را. که دین کامل شد و نعمت فراوان.

اقرأ باسم ربک الذی خلق. بخوان نام خدایی که آفرید. خدایی که انسان را از علق. به اوج عزت و دانش کشید.

قلم در دست احمد شد شکوفا. نوشت از عدل و داد و عشق و تقوا. قسم بر قلم و آنچه نویسد. که قرآن است معجزه ای زیبا.

بهار دین ز مبعث شد هویدا. گلستان شد زمین از نام طاها. ببارید ابر رحمت بر سر ما. شکفت گلواژه های وحی آنجا.

محمد (ص) برگزیده شد ز انصار. که باشد رحمتی بر اهل ادوار. کتابش مشعل راه هدایت. کلامش برتر از هر در و گوهر.

درود ما بر آن پیغمبر پاک. که شد ناجی ما از تیرگی خاک. به نورش راه حق روشن گردید. دل ابلیس و اهریمن بترسید.

خدایا به حق قرآن مبینت. به حق احمد و آل طهورت. در این عید سعید و روز مبعث. نما ما را ز یاران امامت.