در فرهنگ اسلامی و ایرانی، نامگذاری فرزندان به نامهای ائمه اطهار (ع) از اهمیت ویژهای برخوردار است. نام حسن که توسط پیامبر اکرم (ص) و به فرمان الهی برای فرزند ارشد حضرت زهرا (س) انتخاب شد، به معنای نیکو و پسندیده است. لقب مجتبی نیز به معنای برگزیده میباشد. افرادی که این نامها را بر خود دارند، همواره یادآور کرامت، بخشش و اخلاق حسنه امام دوم شیعیان هستند. این روز فرصتی است تا ضمن تبریک به صاحبان این نامها، با سیره اخلاقی آن حضرت بیشتر آشنا شویم.
امام حسن مجتبی (ع)، نخستین نوه پیامبر اسلام (ص) و دومین امام شیعیان، جایگاه بسیار رفیعی در نزد رسول خدا داشتند. احادیث فراوانی در محبت پیامبر به ایشان و برادرشان امام حسین (ع) نقل شده است، از جمله حدیث مشهور الحسن و الحسین سیدا شباب اهل الجنه. ایشان به دلیل حلم، بردباری و بخشندگی بیمانندشان به کریم اهل بیت ملقب شدند. نیمه ماه رمضان، سالروز ولادت با سعادت ایشان، زمانی برای شادی شیعیان و تکریم مقام والای امامت است.
روانشناسی اسلامی تاکید زیادی بر انتخاب نام نیکو دارد. نام، اولین هدیهای است که والدین به فرزند میدهند و تا پایان عمر با او همراه است. نامهایی مانند حسن و مجتبی که بار معنایی مثبت و الهی دارند، میتوانند بر روحیات و رفتار فرد تاثیرگذار باشند و او را به سمت ارزشهای اخلاقی همچون سخاوت و مهربانی سوق دهند. تبریک گفتن به صاحبان این نامها در روز ولادت امام حسن (ع)، نوعی تشویق به الگوبرداری از آن حضرت است.
در روز پانزدهم ماه مبارک رمضان، شیعیان با برپایی جشنها، مولودیخوانی و پخش نذورات، ولادت امام حسن (ع) را گرامی میدارند. یکی از سنتهای زیبا در این روز، اطعام نیازمندان و افطاری دادن است که یادآور سفرههای کرامت امام مجتبی (ع) میباشد. همچنین تبریک گفتن به کسانی که نام حسن یا مجتبی دارند، باعث ایجاد محبت و الفت بیشتر در میان مؤمنین میشود.
مهمترین ویژگی اخلاقی امام حسن (ع) که در تاریخ برجسته شده است، سخاوت بیدریغ ایشان بود. روایت شده است که ایشان چندین بار تمام اموال خود را با فقرا تقسیم کردند. این سیره عملی، پیامی جاودانه برای همه مسلمانان و به ویژه کسانی است که نام آن حضرت را بر خود دارند. یادآوری این ویژگی در پیامهای تبریک، میتواند تلنگری برای احیای سنت حسنه انفاق و دستگیری از مستمندان باشد.
