تسلیت شهادت امام جواد به پدرشان امام رضا (ع) 1405

آقا جان، یا امام رضا! لباس سیاه بپوش که جوانت را کشتند. سرت سلامت آقا.

ای سلطان خراسان، امشب زائرانت در صحن انقلاب به جای زیارت، تعزیت می‌گویند. داغ فرزند سخت است...

یا ضامن آهو! امشب آهوهای دشت هم برای غربت پسرت گریه می‌کنند. تسلیت ما را بپذیر.

آقا جان! شنیده‌ام پدر را پسر در خاک می‌گذارد، اما بمیرم برای دلت که در غربت، جوادت را از دست دادی.

یا علی بن موسی الرضا، امشب کاظمین شعبه‌ای از مشهد توست. ما را شریک غم خود بدان.

جوادم! میوه دلم! چه زود به مهمانی خدا رفتی و پدر را تنها گذاشتی.

پسرم! تو تنها یادگار من در این دنیای پر از مکر بودی. شهادتت کمرم را خم کرد.

عزیز دلم! زهر کینه با جگرت چه کرد؟ من در طوس می‌سوزم و تو در بغداد آب شدی.

جواد من! هنوز برای رفتن زود بود، هنوز محاسنت سفید نشده بود بابا...

خداحافظ ای دردانه پدر، خداحافظ ای جوان‌مرگ آل محمد.

امشب جاده ابریشمِ دل‌ها، مشهد را به کاظمین وصل می‌کند. یک سر عزا طوس است، یک سر بغداد.

پرچم‌های سیاه حرمت آقا، حکایت از داغی سنگین دارد. پدر در ایران، پسر در عراق... چه غربت متصلی.

کبوتران حرم رضا (ع) امشب بال‌هایشان را به نشانه عزا بسته‌اند و رو به کاظمین نشسته‌اند.

زائران مشهد! امشب ادب کنید، آهسته قدم بردارید، صاحب‌خانه عزادار پسر است.

کاظمین بوی رضا می‌دهد و مشهد بوی جواد. این دو حرم امشب یکی شده‌اند.

فراق پدر و پسر، قصه پرغصه آل علی است. اما داغ جوان چیز دیگری است.

امام رئوف! با آن دلی که مخزن رافت خداست، چگونه این داغ سنگین را تاب می‌آوری؟

امشب ملائکه در مشهد نوحه می‌خوانند: «جوان ننه مرده، غریب و تنها...».

سخت است برای پدری که نور چشمش را در دیار غربت مسموم کنند و او نباشد که سرش را به دامن بگیرد.

یا رضا! به حق جوادت، دست ما را بگیر و در این شب عزا، پناهمان باش.

سلام ما به تو ای شاهِ گنبدِ زرین، عزایِ پورِ جوادت قبول، ماهِ زمین.

پدر، شاه خراسان و پسر، ماه کاظمین؛ دل عالم خون شد از این ماتم سنگین.

تسلیت ای ضامن آهو، که شد کشته زهر، آن گل نوخاسته و سرور و سالار و مهین.

خراسان گریه کن امشب، که ارباب جهان، گشته گریانِ غمِ آن شهِ مسمومِ حزین.

بین ما و تو اگر فاصله بسیار افتاد، دل ما هست مقیم حرمت، زار و غمین.