فتح مکه در سال هشتم هجری، مهمترین پیروزی سیاسی و نظامی مسلمانان صدر اسلام بود. این رویداد نه تنها پایگاه اصلی شرک (قریش) را تسخیر کرد، بلکه قلب معنوی جزیرة العرب (کعبه) را آزاد نمود. وقوع این فتح در ماه مبارک رمضان، نشاندهنده پیوند عمیق میان «عبادت» و «جهاد» است. مسلمانان با زبان روزه، بزرگترین پیروزی تاریخ اسلام را رقم زدند و ثابت کردند که معنویت، پشتوانه قدرت است.
یکی از فضایل مسلم و اختصاصی امیرالمومنین علی (ع)، ماجرای شکستن بتهای بزرگ کعبه است. برخی بتها در ارتفاع بالا نصب شده بودند و دسترسی به آنها ممکن نبود. پیامبر اکرم (ص) به علی (ع) فرمودند تا بر دوش ایشان بالا رود و بتها را سرنگون کند. این واقعه نشاندهنده مقام والای علی (ع) است که شایستگی دارد بر شانه خاتمالانبیاء تکیه زند تا ریشه شرک را بکند. شاعران و ادبا قرنهاست که این فضیلت را میستایند.
شکستن بتها تنها تخریب چند مجسمه سنگی نبود؛ بلکه نماد پایان یک دوران سیاه (جاهلیت) و آغاز عصر نور (اسلام) بود. بتها نماد خرافه، جهل، ظلم و نظام طبقاتی قریش بودند. پیامبر (ص) و علی (ع) با شکستن آنها، در واقع ساختارهای فاسد اجتماعی و عقیدتی را درهم شکستند و پرچم «لا اله الا الله» را بر فراز بام کعبه برافراشتند.
فتح مکه به ما میآموزد که وعده الهی حق است و «پایان شب سیه سپید است». مسلمانانی که روزی از مکه اخراج شده بودند، با عزت و اقتدار به آن بازگشتند. این درس بزرگی برای جبهه حق در تمام اعصار است که با مقاومت و توکل، میتوانند بر بزرگترین قدرتهای مادی و بتهای مدرن غلبه کنند و سرزمینهای غصب شده را بازپس گیرند.
کعبه، خانه توحید است که ابراهیم خلیل (ع) بنا کرد. آلوده شدن آن به بتها، بزرگترین ظلم به این مکان مقدس بود. عملیات پاکسازی کعبه در روز بیستم رمضان، در واقع «غسل تعمید» خانه خدا بود تا دوباره شایستگی میزبانی از موحدان را پیدا کند. این اقدام قاطع نشان میدهد که در حریم مقدسات، هیچگونه شرک و ناپاکی قابل تحمل نیست.
