آغاز سال نو میلادی، بزرگترین جشن مشترک مردم کره زمین است. وقتی ساعت در نیمه شب ۳۱ دسامبر به ۱۲ میرسد، آسمان شهرهای بزرگ دنیا با آتشبازیهای خیرهکننده روشن میشود. از سیدنی و توکیو تا پاریس و نیویورک، مردم با شمارش معکوس به استقبال آینده میروند. این جشن نمادی از همبستگی جهانی است، جایی که تفاوتهای زبانی و نژادی در سایه شادی مشترک کمرنگ میشوند و همه برای صلح و آشتی در سال پیش رو دعا میکنند.
کریسمس یا جشن نوئل، سالروز ولادت حضرت عیسی مسیح (ع) است که پیامآور صلح و مهربانی بود. اگرچه تاریخ دقیق تولد ایشان مشخص نیست، اما ۲۵ دسامبر به عنوان روز نمادین میلاد جشن گرفته میشود. این ایام با رنگهای قرمز و سبز، درختان کاج تزئین شده و سرودهای مذهبی شناخته میشود. در ایران نیز محلههای ارمنینشین مانند جلفای اصفهان یا خیابان میرزای شیرازی تهران در این روزها حال و هوای خاص و زیبایی به خود میگیرند.
یکی از جذابترین بخشهای جشنهای پایان سال میلادی، شخصیت بابانوئل است. پیرمردی چاق و خندان با ریش سفید و لباس قرمز که سوار بر سورتمهای با گوزنهای پرنده، برای بچههای خوب هدیه میآورد. ریشه این شخصیت به «سنت نیکلاس»، کشیشی یونانی که به فقرا کمک میکرد برمیگردد. امروزه بابانوئل نماد روح بخشندگی، شادی بیدریغ و معجزه است که به زمستان سرد، گرمای امید میبخشد.
هموطنان مسیحی ما (ارامنه و آشوریان) نیز همگام با مسیحیان جهان این ایام را جشن میگیرند. خانهتکانی، پختن شیرینیهای مخصوص مانند «گاتا» و «نازوک»، و رفتن به کلیسا برای نیایش نیمهشب از رسوم زیبای آنان است. برخلاف تصور رایج، ارامنه ایران کریسمس (تولد مسیح) را در ۶ ژانویه جشن میگیرند، اما جشن سال نو (۱ ژانویه) را همزمان با جهانیان برگزار میکنند. این تنوع فرهنگی، زیبایی همزیستی ادیان در ایران را نشان میدهد.
در حالی که نوروز ما ایرانیان جشن «تولد طبیعت» و آغاز بهار است، سال نو میلادی در قلب زمستان و «خواب طبیعت» برگزار میشود. نوروز بر اساس گردش خورشید و تقویم نجومی دقیق تنظیم شده، اما آغاز سال میلادی یک قرارداد انسانی است. با این حال، هر دو جشن پیام مشترکی دارند: پایان یک دوره، درس گرفتن از گذشته و شروعی دوباره با امید به روزهای روشنتر. هر دو بهانهای هستند برای دور هم بودن و محبت کردن.
