متن زیبا درباره بوی ماه رمضان و سفره‌های افطار 1404

بوی ماه رمضان می آید، بوی کوچه های آب پاشی شده دم افطار، بوی نان سنگک تازه و آش رشته مادربزرگ. دلم لک زده برای آن سفره های ساده و صمیمی.

یادش بخیر ربنای استاد شجریان که میپیچید توی حیاط و ما بچه ها دور سفره افطار بی تابی میکردیم. بوی ماه رمضان، بوی کودکی های پاک ماست.

دوباره بوی خرما و پنیر و سبزی، دوباره عطر چای دارچین و زولبیا. سفره های افطار فقط یک پارچه نیستند، جغرافیای مهربانی اند.

ماه رمضان که میشد، انگار شهر مهربان تر بود. بوی غذای نذری همسایه، زیباترین عطر دنیا بود. خدایا این بوهای بهشتی را از ما نگیر.

سفره افطار یعنی جمع شدن همه دلخوشی ها دور یک قوری چای. یعنی پدر، یعنی مادر، یعنی امنیت. بوی رمضان بوی امنیت است.

عطر رمضان، عطر پیچیده در جان است. سفره افطار، بوم نقاشی خداست که با رنگ های ساده اما زنده ترسیم شده است.

وقتی اذان میگوید، انگار تمام گل های محمدی جهان بر سر سفره افطار شکوفه میدهند. چه عطری دارد این لحظه وصال.

بوی نان تازه در غروب رمضان، بوی زندگی است. سفره هایی که پهن میشوند تا فرشتگان بر آن بنشینند و آمین بگویند.

رمضان عطر خاصی دارد؛ ترکیبی از بوی خاک باران خورده، عطر سجاده های باز شده و طعم شیرین استجابت.

در امتداد غروب، سفره ای پهن میشود به وسعت بخشندگی خدا. بوی ریحان و نعناع، هوش از سر روزه دار میبرد و روح را نوازش میکند.

هیچ جای دنیا آرامش سفره افطار خانه پدری را ندارد. جایی که با یک استکان چای کمر باریک، تمام خستگی روز شسته میشود.

خدایا به حق این ماه عزیز، هیچ سفره افطاری بی برکت نماند و هیچ پدری شرمنده خانواده نباشد.

زیباترین تصویر دنیا، بخار بلند شده از کاسه آش و لبخند رضایت مادر پای سفره افطار است.

ماه رمضان فرصتی است تا دور سفره افطار، دوباره همدیگر را ببینیم و گل بگوییم و گل بشنویم.

سفره افطار بهانه است، اصل ماجرا جمع شدن دل هاست. بوی ماه رمضان، بوی پیوند قلب هاست.

بوی ربنا، بوی نان، بوی خدا... رمضان آمد.

سفره افطار، قطعه ای از بهشت روی زمین است.

عطر چای افطار، مست میکند روزه دار عاشق را.

خوشا به حال لحظه ای که با نام تو افطار میکنم.

بوی ماه مهر و ماه خدا، چه ترکیب نابی.