در فرهنگ ایرانی، عمه (خواهر پدر) یکی از دلسوزترین و مهربانترین اعضای خانواده است. متأسفانه در فرهنگ عامه و طنزهای شفاهی، گاهی شوخیهای ناعادلانهای با جایگاه عمه میشود، اما در واقعیت، عمهها اغلب غمخوار برادرزادهها و سنگ صبور خانواده هستند. عید نوروز بهترین فرصت است تا با ارسال پیامهای محبتآمیز و دیدار حضوری، قدردان محبتهای بیدریغ عمه باشیم و به این شوخیهای کلیشهای پایان دهیم.
عمه، نزدیکترین پیوند خونی را با پدر دارد و بسیاری معتقدند که خصوصیات اخلاقی و ظاهری پدر را میتوان در خواهرش دید. دیدار با عمه در روزهای عید، به ویژه برای کسانی که پدرشان را از دست دادهاند، بوی پدر را زنده میکند و تسلیبخش است. احترام به عمه، در واقع احترام به پدر و ریشههای خانوادگی است.
عمهها معمولاً نقش پررنگی در گرد هم آوردن اعضای فامیل پدری دارند. خانهی عمه اغلب محل تلاقی و دیدارهای نوروزی فامیل است. صله رحم با عمه، طبق آموزههای دینی، باعث افزایش مهر و محبت و طول عمر میشود. در روز دوم فروردین که دید و بازدیدها به اوج میرسد، دیدار عمه باید در اولویت برنامههای نوروزی باشد.
برخلاف برخی تصورات، رابطه عمه و برادرزاده (به خصوص دختران با عمه) میتواند بسیار صمیمی و دوستانه باشد. عمهها معمولاً رازدار خوبی برای برادرزادهها هستند و به دلیل اختلاف سنی کمتر نسبت به والدین، درک بهتری از دغدغههای جوانان دارند. ارسال پیامهای صمیمی و حتی شوخطبعانه در نوروز، این رابطه دوستانه را تقویت میکند.
عمهها معمولاً دستودلباز هستند و عیدی دادن آنها به برادرزادهها یکی از رسوم شیرین نوروز است. اما از طرف دیگر، برادرزادهها نیز میتوانند با خرید هدیهای کوچک یا حتی یک شاخه گل، از محبتهای عمه قدردانی کنند. این کار نشاندهنده ادب و شعور اجتماعی جوانان و ارزش قائل شدن برای بزرگترهاست.
