نامه احساسی به خواهر تازه مبتلا شده به سرطان 1404

خواهر عزیزم، خبر تلخ بود و قلبم لرزید، اما ایمان دارم که تو از این بیماری بزرگ‌تری. شانه‌های من همیشه تکیه‌گاه توست.

آبجی قشنگم، این روزها می‌گذرد. تو همان قهرمانی هستی که همیشه الگوی من بودی. حالا نوبت ماست که دور تو بگردیم و نازت را بکشیم.

عزیزم، سرطان شاید جسمت را قلقلک بدهد، اما حریف روح بزرگ و خنده‎های زیبای تو نمی‌شود. ما با هم این غول را شکست می‌دهیم.

نترس خواهرم، من، بابا، مامان و خدا... همه ما یک ارتشیم پشت سر تو. تو فقط روی خوب شدن تمرکز کن.

مهربانم، موهای زیبایت دوباره رشد می‌کنند، قوی‌تر و براق‌تر. مهم این است که ریشه‌های امید در دلت خشک نشود.

خواهر جان، این فقط یک فصل سخت از کتاب طولانی زندگی توست. قول می‌دهم صفحه‌های بعدی پر از نور و شادی باشد.

گریه کن اگر دلت گرفته، اما بعدش اشک‌هایت را پاک کن و زره جنگی‌ات را بپوش. تو برنده این نبردی.

درد تو، درد من است. کاش می‌توانستم تمامش را به جان بخرم. بدان که لحظه‌ای تنهایت نمی‌گذارم.

یادت هست چقدر با هم زمین خوردیم و بلند شدیم؟ این هم یکی از همان زمین خوردن‌هاست. دستت را بده به من، بلند شو.

تو عزیزترین هدیه خدایی و خدا هدیه‌هایش را حفظ می‌کند. دلم روشن است به روزهای خوبِ بعد از درمان.

«الا بذکر الله تطمئن القلوب». خواهرکم، دلت را به خودش بسپار. او که درد داده، درمان هم می‌دهد.

شفا دست خداست و پزشکان وسیله‌اند. نذر کرده‌ام برای سلامتی‌ات که ان‌شاءالله حاجت‌روا می‌شویم.

خداوند گر ز حکمت ببندد دری، ز رحمت گشاید در دیگری. تو در پناه امن‌ترین آغوش هستی.

صبور باش عزیز دل. «ان مع العسر یسرا». بعد از این سختی، آسانی‌های بسیاری در انتظار توست.

دعا سلاح مومن است و ما شب و روز برایت دعا می‌کنیم. تو نظرکرده‌ی ائمه‌ای، دلت قرص باشد.

آبجی جونم، قوی باش. ما کنارتیم.

تو شکستش میدی، شک ندارم. دوستت دارم.

خواهر قهرمان من، روزهای خوب تو راهه.

غصه نخور، خدا بزرگه. ما همه باهاتیم.

فدای اون دل مهربونت، زود خوب شو.