متن ادبی درباره ادب و وفاداری حضرت ام‌البنین (س) 1405

وقتی وارد خانه وحی شد، گفت: مرا فاطمه صدا نزنید، مبادا قلب حسن و حسین از شنیدن نام مادرشان بلرزد. این یعنی اوج ادب.

ادب ام‌البنین (س) آنجا نمایان شد که به عباس آموخت: پسرم، حسین (ع) امام توست، او را برادر خطاب مکن، بگو سیدی و مولای.

او کنیز نبود، اما کنیزی فرزندان زهرا (س) را افتخار خود می‌دانست و همین ادب، او را ملکه دل‌ها کرد.

ام‌البنین به ما یاد داد که شرط ورود به خیمه ولایت، ادب است. بی ادب، حتی اگر شجاع باشد، علمدار نمی‌شود.

در لحظه خداحافظی، نگفت مراقب خودت باش پسرم، گفت: عباس جان، مبادا حسین تنها بماند و تو زنده باشی.

ادب او در برابر زینب (س) دیدنی بود؛ وقتی زینب از کربلا برگشت، ام‌البنین خودش را کوچک کرد تا عقیله بنی‌هاشم بزرگ بماند.

خدا به پاس ادبش، باب الحوائج را در دامان او پرورش داد. ادب عباس، آینه تربیت ام‌البنین است.

او مادر بود، اما مادری‌اش را فدای کنیزی آل الله کرد. این کیمیای ادب است که مس وجود را طلا می‌کند.

در بقیع، برای ۴ پسرش قبر نمادین ساخت، اما روضه‌اش فقط حسین (ع) بود. ادب یعنی محو شدن در امام.

ام‌البنین نشان داد که ادب در برابر ولی خدا، انسان را به مقامی می‌رساند که مادر ماه می‌شود.

وفای ام‌البنین به امیرالمؤمنین (ع) چنان بود که بعد از شهادت مولا، هرگز ازدواج نکرد و پای عهدش ماند.

وفاداری یعنی اینکه وقتی خبر شهادت بچه‌هایت را می‌دهند، بگویی: فرزندانم فدای تار موی حسین.

او به عهدش با فاطمه زهرا (س) وفا کرد؛ قرار بود مادری کند برای یتیمان زهرا، و چه زیبا مادری کرد.

وفای او افسانه نیست؛ حقیقتی است که در رگ‌های عباس جاری شد و در شریعه فرات به اوج رسید.

ام‌البنین ماند تا پیام‌رسان کربلا در مدینه باشد. وفاداری او به قیام عاشورا، کمتر از حضور در میدان نبود.

او وفادارترین همسر و وفادارترین مادر بود، اما وفاداری‌اش به ولایت، بر همه نقش‌هایش سایه افکند.

تا آخرین لحظه عمر، اشک ریخت و وفاداری‌اش را با قطره‌های اشک به تاریخ اثبات کرد.

وفای ام‌البنین به حسین (ع)، وفای یک پیرو به رهبر بود، نه صرفاً وفای یک نامادری به فرزند همسر.

تاریخ در برابر وفای این زن زانو می‌زند؛ زنی که همه هستی‌اش را داد تا وفای به عهد الهی را نشان دهد.

سلام بر تو ای بانوی وفادار، که نامت مترادف با ایستادگی پای حق است.

بانو! کدام مکتب درس خوانده بودی که الفبای ادب را اینگونه زیبا هجی کردی؟

تو آمدی تا جای خالی یاس را پر نکنی، بلکه دور بستر یادگاران یاس بگردی.

ماه بنی‌هاشم، وامدار خورشید وجود توست. اگر عباس، عباس شد، چون مادری مثل تو داشت.

ادب تو، آب را در شریعه شرمنده کرد. عباس به تو رفته بود که لب تشنه ماند اما آب نخورد.

بقیع هنوز صدای ناله‌های با ادبت را می‌شنود که حتی در گریه هم حرمت نگه می‌داشتی.

تو ثابت کردی که پیوند خونی شرط مادری نیست؛ پیوند قلبی و اعتقادی است که مادر می‌سازد.

ای مادر ادب، دست ما بی ادبان را هم بگیر و به خیمه حسین (ع) برسان.

وفای تو، مرزهای ایثار را جابجا کرد. تو همه چیز دادی و هیچ نخواستی جز سلامتی امام زمانت.

نامت ام‌البنین است، اما باید تو را «ام‌الادب» می‌خواندند.

در کلاس درس تو، واژه‌ها تعظیم می‌کنند: الف، دال، ب... ادب، یعنی ام‌البنین.