فرهنگ عمومی یک جامعه، مجموع جبری فرهنگ تکتک خانوادههای آن است. خانواده به عنوان کوچکترین و مهمترین نهاد اجتماعی، کارخانه انسانسازی است. ارزشهایی مانند صداقت، امانتداری، احترام به قانون و نوعدوستی، ابتدا در محیط خانه جوانه میزنند و سپس در جامعه به بار مینشینند. بنابراین، هرگونه اصلاح در فرهنگ عمومی کشور باید با تمرکز بر توانمندسازی و آگاهسازی خانوادهها آغاز شود.
در روز فرهنگ عمومی، باید به یاد داشته باشیم که سنتها و آیینهای ارزشمند ملی و مذهبی ما، سینه به سینه توسط خانوادهها منتقل شدهاند. والدین با برگزاری مراسمات مذهبی، صله رحم و پاسداشت زبان فارسی، هویت فرهنگی کودک را شکل میدهند. این هویت مستحکم، بهترین سپر در برابر تهاجم فرهنگی بیگانگان است.
تحقیقات نشان میدهد کودکانی که در خانوادههای قانونمدار و باثبات رشد میکنند، در بزرگسالی شهروندانی مسئولیتپذیرتر هستند. رفتارهای ترافیکی، نحوه برخورد با محیط زیست و حتی اخلاق کاری افراد، بازتابی از آموزشهای غیرمستقیمی است که در کودکی از والدین خود دریافت کردهاند.
امروزه رسانهها رقیب جدی خانواده در فرهنگسازی هستند. اما خانواده هوشمند میتواند با مدیریت صحیح مصرف رسانهای و گفتگو درباره محتوای تولیدات فرهنگی، نقش خود را به عنوان فیلتر و مفسر حفظ کند. سواد رسانهای والدین، کلید حفاظت از سلامت فرهنگی خانواده در عصر دیجیتال است.
روز فرهنگ عمومی فرصتی است تا والدین از خود بپرسند: «ما چه شهروندی را تربیت میکنیم؟» آیا فرزند ما یاد گرفته است که منافع جمع را بر منافع فردی ترجیح دهد؟ آیا مفهوم حقالناس را درک کرده است؟ پاسخ به این سوالات، نقشه راه فرهنگی خانواده را ترسیم میکند.
