نامه عاشقانه و عارفانه به امام حسین (ع) در روز اربعین 1405

سلام محبوب ابدی من. امروز چهلمین روزی است که خورشید بر نیزه طلوع کرده است. می‌خواهم برایت از عشق بنویسم، از عشقی که تمام معادلات عقل را بر هم زده است. حسین جان، تو با دل‌های ما چه کرده‌ای که اینگونه بی‌تابیم؟

ای معشوقی که خدا هم تو را عاشقانه دوست دارد. نامه ام را با اشک امضا می‌کنم. نه جوهر قلم، که خون دل است که بر کاغذ می‌چکد. مرا بپذیر، نه به خاطر لیاقتم، که به خاطر محبتت.

آقای من، عشق قصه نیست، عشق همین است که میلیون‌ها نفر با پاهای تاول زده، نام تو را فریاد می‌زنند. من در میان این اقیانوس عشق، قطره‌ای ناچیزم. اما همین قطره، تمام هستی‌اش تویی.

نامه ای به بهترین رفیق. حسین جان، رفاقت را تو در حق ما تمام کردی. جان دادی تا ما جان بگیریم. خون دادی تا ما راه را گم نکنیم. حالا من، رفیق نیمه‌راه، از راه دور صدایت می‌زنم: دستم را بگیر.

ای دلیل تمام گریه‌های شبانه. شنیده‌ام که حبیب خدا، حبیب توست. من ادعای حبیب بودن ندارم، اما دلم به تار مویی از محبتت بند است. این بند را پاره نکن.

مولای مهربانم. اربعین است و دفتر عشق ورق می‌خورد. نام من در کدام صفحه است؟ در صفحه زائران؟ یا در صفحه حسرت‌کشان؟ هر جا که هستم، مرا از درگاهت نران. که رانده‌شدگان درگاه تو، پناهی در دو عالم ندارند.

محبوبم، فاصله، حریف عشق نمی‌شود. جسمم اینجاست، اما روحم روبروی ایوان طلا زانو زده است. می‌شنوی؟ صدای ضربان قلبم را که می‌گوید: دوستت دارم حسین.

نامه‌ام کوتاه است و دردم طولانی. درد دوری، درد فراق. اما امید وصال تو، مرهم تمام دردهاست. وعده دیدار ما، اگر کربلا نشد، کنار حوض کوثر.

ای که نامت شیرین‌ترین واژه جهان است. امروز که جابر به دیدارت آمده، من هم دلم را روانه کرده‌ام. سلامِ دلی که جز تو خریداری ندارد را پاسخ بده.

حسین جان، پایان این نامه نقطه نمی‌گذارم. چون عشق تو پایان ندارد. این حکایت همچنان باقیست... تا نفس دارم عاشقت می‌مانم.