هنر ادبیات در پیامهای تبریک
استفاده از متون ادبی و فاخر برای تبریک، نشاندهنده سطح بالای احترام و فرهنگ فرستنده است. وقتی برای عمو متنی ادبی میفرستیم، جایگاه والای او را با واژگان زرین توصیف میکنیم و این پیام تا مدتها در ذهن او ماندگار میشود.
استفاده از متون ادبی و فاخر برای تبریک، نشاندهنده سطح بالای احترام و فرهنگ فرستنده است. وقتی برای عمو متنی ادبی میفرستیم، جایگاه والای او را با واژگان زرین توصیف میکنیم و این پیام تا مدتها در ذهن او ماندگار میشود.
در ادبیات فارسی، عمو اغلب به «کوه»، «سرو»، «ریشه» و «بوی پدر» تشبیه میشود. این استعارهها نماد استواری، قدمت، اصالت و پیوند خونی نزدیک هستند که حس غرور و بزرگی را به مخاطب منتقل میکنند.
زبان ادبی قدرت نفوذ بالایی دارد. جملاتی که با آرایههای ادبی آراسته شدهاند، مستقیماً بر قلب اثر میگذارند و احساسات لطیفتری را نسبت به زبان محاوره برمیانگیزند، بخصوص برای بزرگان فامیل.
در روزگاری که پیامهای کوتاه و محاوره رایج شده، استفاده از نثر ادبی و شعر در تبریکات، گامی کوچک در جهت حفظ زیباییها و ظرافتهای زبان فارسی است.
از آنجا که امام علی (ع) خود امیر کلام و فصاحت بودند، شایسته است که در روز ولادت ایشان، تبریکات نیز رنگ و بوی فصاحت و بلاغت داشته باشد.