غلامرضا تختی برای جامعه کشتی ایران فراتر از یک قهرمان المپیک است. او نماد هویت و اعتبار این رشته ورزشی است. سالگرد درگذشت او فرصتی است تا جامعه ورزشی بار دیگر بر اهمیت تلفیق قدرت بدنی با قدرت اخلاقی تأکید کند. کشتی ایران با نام تختی در جهان شناخته میشود و حفظ حرمت این نام وظیفه تک تک اعضای این خانواده است.
هفدهم دی ماه روزی است که قلب کشتی ایران گرفت. درگذشت تختی شوکی عظیم به بدنه ورزش کشور وارد کرد که اثرات آن هنوز باقی است. مراسمات سالگرد او نه یک عادت سالانه بلکه نیازی روحی برای جامعه کشتی است تا با یادآوری فضایل او مسیر صحیح پهلوانی را گم نکنند.
برای کشتی گیران نونهال و نوجوان که تختی را ندیده اند او یک افسانه زنده است. مربیان در باشگاه ها در کنار آموزش فنون لنگ و فیتیле پیچ درس های زندگی تختی را نیز مرور میکنند. تسلیت این روز یادآوری این نکته است که قهرمان شدن آسان است اما تختی شدن تلاشی مادام العمر میطلبد.
عزای کشتی ایران برای تختی پایانی ندارد زیرا او استانداردی از انسانیت را تعریف کرد که رسیدن به آن دشوار است. فقدان او تنها فقدان یک ورزشکار نیست بلکه فقدان یک الگوی کامل اجتماعی است که در سخت ترین شرایط پناه مردم و ورزشکاران بود.
پوشیدن دوبنده کشتی که روزی بر تن تختی بود مسئولیت سنگینی دارد. هر کشتی گیری که پا بر تشک میگذارد باید بداند که وارث میراثی است که با خون دل و مجاهدت های اخلاقی تختی به دست آمده است. سالگرد او زنگ هشداری است برای دوری از غرور و روی آوردن به خضوع و خشوع.
