شعر خوشا شیراز و روز شیراز 1405

خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش / خداوندا نگه دار از زوالش

ز رکن آباد ما صد لوحش الله / که عمر خضر می‌بخشد زلالش

میان جعفرآباد و مصلی / عبیرآمیز می‌آید شمالش

به شیراز آی و فیض روح قدسی / بجوی از مردم صاحب کمالش

که نام قند مصری برد آنجا / که شیرینان ندارند انفعالش

صبا زان لولی شنگول سرمست / چه داری آگهی چون است حالش

گر آن شیرین پسر خونم بریزد / دلا چون شیر مادر کن حلالش

مکن از خواب بیدارم خدا را / که دارم خلوتی خوش با خیالش

چرا حافظ چو می‌ترسید از هجر / نکرد شکر ایام وصالش

شیراز و آب رکنی و این باد خوش نسیم / عیبش مکن که خال رخ هفت کشور است

فرق است از آب خضر که ظلمات جای اوست / تا آب ما که منبعش الله اکبر است

چون می‌گذری به خاک شیراز / گو من به فلان زمین اسیرم

ای باد صبا به اهل شیراز / از ما برسان سلام بسیار

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت / رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم (اشاره به شیراز)

شیراز، همان وضع بی‌مثالی است که حافظ آرزوی جاودانگی‌اش را داشت. روزت مبارک شهر شعر.

خداوندا، شیراز را از زوال نگه دار که پایتخت دل‌های عاشق است.

باد شمال شیراز، هنوز هم عبیرآمیز است و جان را تازه می‌کند.

مردم صاحب کمال شیراز، هنوز هم میزبانان فیض روح قدسی‌اند. روزتان مبارک.

رکن‌آباد شاید خشک شده باشد، اما زلالی‌اش در طبع مردم شیراز جاری است.

حافظ راست می‌گفت، خال رخ هفت کشور، شیراز است و بس.

روز شیراز، روز بازخوانی غزل‌های نابی است که در هوای این شهر سروده شده‌اند.

ای صبا، سلام ما را به اهل شیراز برسان که دلتنگیم.

شیراز، شهری است که خاکش دامن‌گیر است و شعرش عالم‌گیر.

هر که آب رکنی خورد و باد خوش نسیم شیراز به او خورد، شاعر می‌شود.

گلی که خود بدادم پیچ و تابش / به آب دیدگانم دادم آبش / در این گلشن خدایا کی روا بی / گل از مو دیگری گیرد گلابش (باباطاهر)

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم / که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

بوی نارنج و ترنج آید ز باد / یاد شیراز و هوای آن بخیر

سرونازم، شهر راز، شیراز من / قبله‌گاه عشق و آواز من