هفدهم ربیعالاول یکی از اعیاد بزرگ اسلامی است که در آن دو خورشید هدایت طلوع کردهاند. ولادت پیامبر اکرم (ص)، بنیانگذار دین مبین اسلام و ولادت امام جعفر صادق (ع)، احیاگر مکتب تشیع و رئیس مذهب جعفری در این روز واقع شده است. این تقارن مبارک، فرصتی برای تأکید بر وحدت اسلامی و پیوند ناگسستنی قرآن و عترت است.
مورخان نوشتهاند که در شب ولادت پیامبر اکرم (ص)، حوادث عجیبی در جهان رخ داد. ایوان کسری لرزید و کنگرههای آن فرو ریخت، آتشکده فارس پس از هزار سال خاموش شد و دریاچه ساوه خشک گردید. این وقایع نمادی از در هم شکستن قدرتهای استکباری و پایان دوران شرک و بتپرستی با آمدن آخرین فرستاده خدا بود.
خداوند در قرآن کریم پیامبر (ص) را دارای «خلق عظیم» معرفی میکند. ایشان الگوی کامل انسانیت، مهربانی، امانتداری و گذشت بودند. جشن میلاد ایشان، تنها یک جشن تاریخی نیست، بلکه دعوت دوباره بشریت به بازگشت به اخلاق و معنویت است. لقب «امین» پیش از بعثت نشاندهنده جایگاه اجتماعی والای ایشان بود.
ولادت امام صادق (ع) در سال ۸۳ هجری قمری در مدینه منوره رخ داد. ایشان با تربیت هزاران شاگرد در رشتههای مختلف علمی و فقهی، نقش بیبدیلی در حفظ و نشر اسلام ناب محمدی داشتند. تقارن ولادت ایشان با جد بزرگوارشان، تأکیدی بر این حقیقت است که مسیر اهل بیت، همان مسیر پیامبر است.
این روز، روز بسیار مبارکی است و اعمالی برای آن ذکر شده است: غسل، روزه که ثواب یک سال روزه را دارد، زیارت پیامبر (ص) و امیرالمؤمنین (ع) از دور و نزدیک، نماز ویژه این روز و صدقه دادن و شاد کردن مؤمنین از جمله مستحبات مؤکد است.
