روایت غم‌انگیز بستن آب بر روی خیمه‌ها در روز هفتم 1405

روز هفتم محرم سال ۶۱ هجری، دستور رسید که آب را بر حسین (ع) و یارانش ببندید. عمر سعد، عمرو بن حجاج را با ۵۰۰ سوار بر شریعه فرات گمارد.

از امروز صدای «العطش» کودکان بلندتر می‌شود. مشک‌ها خالی شده و لب‌ها خشکیده است.

فرات در چند قدمی است، موج می‌زند و ماهیان در آن آزادند، اما فرزندان پیامبر (ص) از قطره‌ای آب محروم‌اند.

عباس (ع) به فرات نگاه می‌کند، دست بر قبضه شمشیر می‌برد، اما منتظر فرمان امام است. این بزرگترین امتحان صبر ساقی است.

بستن آب، ناجوانمردانه‌ترین حربه دشمن بود. جنگ با تشنگی، جنگی نابرابر است که دل سنگ را آب می‌کند.

خورشید سوزان کربلا می‌تابد و ذخیره آب خیمه‌ها تمام شده. رباب (س) نگران شیر علی اصغر (ع) است.

تاریخ می‌نویسد: در روز هفتم، آب تحریم شد تا اراده‌ها شکسته شود، اما نمی‌دانستند که این‌ها چشمه‌های جوشان غیرت‌اند.

کودکان با کوزه‌های خالی دم خیمه عمو عباس (ع) صف می‌کشند. شرمندگی عباس (ع) از اینجا آغاز شد.

این تحریم آب، لکه ننگی ابدی بر پیشانی کوفیان است که مهمان دعوت کردند و تشنه نگه داشتند.

روز هفتم، روز آغاز روضه عطش است. روزی که فرات برای همیشه شرمنده لب‌های حسین (ع) شد.

آب، مهریه زهرا (س) بود، اما بر پسرش حرام شد. عجب رسم مهمان‌نوازی دارند این مردم.

صدای موج آب می‌آید و جگرها می‌سوزد. این شکنجه روانی، سخت‌تر از ضربات شمشیر است.

خدایا، ابرها کجایند؟ چرا باران نمی‌بارد تا لب‌های اصغر (ع) ترک نخورد؟

امروز مشک‌ها حکم طلا را دارند. هر قطره آب، مرواریدی است که نباید هدر رود.

زینب (س) بچه‌ها را آرام می‌کند: صبر کنید، عمو عباس هست... ولی عمو خودش از همه تشنه‌تر است.

فرات، تو چرا روانی؟ تو چرا نمی‌ایستی از شرم؟ لب‌های حجت خدا خشک است.

بستن آب، اعلان جنگ با انسانیت بود. یزیدیان نشان دادند که بویی از مردانگی نبرده‌اند.

عطش، واژه‌ای است که از امروز معنای دیگری پیدا می‌کند. عطش یعنی سوختن و دم نزدن.

ماهی‌های فرات سیرابند، اما ماهی‌های خیمه حسین (ع) در حال جان دادن.

این تشنگی مقدمه آن گودال است... مقدمه آن سر بریده.

روز هفتم محرم، روز بسته شدن آب بر روی خیمه‌های حسینی تسلیت باد.

امان از عطش... از امروز آب فرات بر آل الله حرام شد.

روضه امروز: صدای آب می‌آید، اما خبری از آب نیست. یا ساقی العطاشا.

بستن آب، اوج رذالت دشمن بود. روز هفتم، روز امتحان لب‌های تشنه است.

فرات خون گریه کن، که لب‌های اصغر خشکید. روز هفتم محرم گرامی باد.

سلام بر لب‌های تشنه‌ای که آب را شرمنده کردند.

از امروز، مشک عباس (ع) امید ناامیدان است.

تحریم آب، نتوانست مانع جاری شدن چشمه عشق شود.

روز هفتم: آغاز نبرد با تشنگی در صحرای کربلا.

خدایا به حق لب‌های خشکیده حسین (ع)، هیچکس را با تشنگی امتحان نکن.

تحریم آب در قوانین جنگی آن زمان هم عملی ناجوانمردانه بود، اما هدف شکستن مقاومت روانی سپاه امام بود.

امام حسین (ع) حتی در برابر این عمل، مقابله به مثل نکرد و پیش از آن به سپاه حر آب داده بود.

این واقعه نشان داد که دشمن به هیچ اصل اخلاقی و انسانی پایبند نیست.