دلنوشته برای حضرت عباس و رد کردن امان‌نامه شمر 1405

شمر نمی‌دانست که عباس، فانی در حسین است. امان‌نامه آورد برای کسی که تمام هستی‌اش را نذر نگاه برادر کرده است. زهی خیال باطل!

کاغذ امان‌نامه را پاره نکرد، تاریخ ننگین کوفه را پاره کرد. عباس فریاد زد: بریده باد دستانی که برای من امان می‌آورند اما پسر فاطمه در امان نیست.

به عباس گفتند: تو در امانی. خندید و گفت: امان از آتش دوزخ؟ بدون حسین، بهشت هم برای من جهنم است.

امان‌نامه شمر، سند بی‌آبرویی دشمن بود و سند ولایت‌مداری عباس. او نشان داد که بصیرت یعنی؛ تشخیصِ راهِ حق در غبارِ فتنه.

شمر با یک کاغذ آمد، عباس با یک کوه غیرت پاسخ داد. لعنت خدا بر آن امان‌نامه که می‌خواست ماه را از خورشید جدا کند.

غیرت الله به جوش آمد. چگونه جرأت کردند به فرمانده سپاه حسین پیشنهاد سازش دهند؟ عباس یعنی؛ نه به تحریم، نه به ذلت، نه به امان‌نامه.

آن روز عباس فقط به شمر «نه» نگفت؛ به تمام تاریخ درس داد که در مکتب عشق، امنیتِ بدونِ امام، عینِ ناامنی است.

دست‌هایش را مشت کرد و فریاد زد: اف بر تو ای شمر! مرا به زنده ماندن دعوت می‌کنی در حالی که فرزند رسول خدا در محاصره است؟

عباسِ علی، تربیت شده‌ی دامان ام‌البنین است. مادری که به او آموخت: مبادا حسین را تنها بگذاری. امان‌نامه در برابر شیرِ حیدر، کاغذی پاره بیش نبود.

تاریخ ایستاد و تماشا کرد. بزرگترین آزمون وفاداری. و عباس، سربلندترین شاگرد مکتب ولایت شد.

دلم می‌لرزد وقتی تصور می‌کنم شمر صدایت زد. چه آشوبی شد در دلت آقا؟ حتما نگاهی به خیمه زینب انداختی و گفتی: من و جدایی از شما؟ هرگز.

امان‌نامه را که دید، یاد غربت علی افتاد. یاد تنهایی حسن. گفت: این بار نمی‌گذارم تاریخ تکرار شود. حسین تنها نمی‌ماند.

آقا جان، تو امان‌نامه را رد کردی تا ما یاد بگیریم هیچ مصلحتی بالاتر از ماندن در کنار ولی خدا نیست.

عباس جان، آن لحظه که شمر صدایت کرد، شاید کودکان حرم ترسیدند که نکند عمو برود... اما تو با نهیبت، دل خیمه‌ها را قرص کردی.

لعنت به دنیایی که بدون تو به من امان دهد. این جمله‌ای بود که در نگاه خشمگین عباس موج می‌زد.

تو ماه بنی‌هاشمی، شمر می‌خواست تو را به تاریکی دعوت کند. مگر نور از منبعش جدا می‌شود؟

امان‌نامه شمر، تیری بود که قبل از عاشورا به قلب عباس خورد. تیرِ تهمتِ احتمالِ خیانت. و عباس با وفایش آن را شکست.

ای کاش ما هم وقتی دنیا برایمان امان‌نامه می‌فرستد؛ امان‌نامه پول، مقام، آسایش... مثل تو فریاد بزنیم: ما با حسینیم.

برادرم، سرورم، آقایم... عباس در آن لحظه تمام واژه‌های ارادت را نثار حسین کرد تا ثابت کند پیوندشان خونی نیست، الهی است.

پاسخ عباس به امان‌نامه، زیباترین «نه» تاریخ بود. نه به ظلم، برای آری گفتن به عشق.

امان‌نامه؟ شوخی تلخی بود با کوه غیرت.

دست رد عباس به سینه شمر، سیلی محکمی بر صورت نفاق بود.

عباس امان‌نامه را ندید، غربت حسین را دید.

ما فرزندان همان عباسیم؛ امان‌نامه دشمن را پاره می‌کنیم.

امنیت من در کنار حسین است، نه در امان‌نامه یزید.

بریده باد دستی که بی حسین برایم امان بنویسد.

امان‌نامه شمر، آزمون بصیرت بود و عباس پیروز شد.

غیرت عباس، امان‌نامه را خاکستر کرد.

من علمدارم، نه امان‌خواه.

عباس ماند و تاریخ را حسینی کرد.