آغاز حرکت امام رضا (ع) از مدینه به سمت مرو (اواخر شوال) 1405

اواخر شوال است و مدینه باز هم شاهد جدایی است. این بار رضا (ع) است که با چشمانی اشکبار از حرم پیامبر خداحافظی می‌کند.

امام رضا (ع) فرمود: من می‌روم و دیگر باز نخواهم گشت. گریه کنید... این وداع آخر است.

جواد الائمه (ع) را ببین، کودکی که با نگاهش کاروان پدر را بدرقه می‌کند. چه غمی در این نگاه نهفته است.

مدینه شهر بی‌وفا نیست، اما تقدیر این است که خورشیدهایش در سرزمین‌های دور غروب کنند. خداحافظ ای پسر فاطمه.

حرکت کاروان امام رضا (ع) به سمت مرو، آغاز فصل جدیدی در تاریخ تشیع و ایران بود، اما آغاز دلتنگی مدینه هم بود.

این سفر، سفر اختیار نبود؛ سفر اجبار بود. مأمون نقشه‌ها داشت، اما خدا نقشه دیگری کشید.

امام را از مدینه جدا کردند تا نورش را کنترل کنند، اما نمی‌دانستند که ایران تشنه این نور است.

ولایتعهدی تحمیلی، بهانه‌ای بود برای تبعید محترمانه. امام این را می‌دانست و به همین دلیل خانواده را همراه نبرد.

اواخر شوال، جاده‌های حجاز شاهد عبور کاروانی بود که حامل برکت برای خراسان و حامل غم برای یثرب بود.

امام رضا (ع) با خروجش از مدینه، قلب اسلام را با خود به شرق برد. ایران میزبان پاره تن پیامبر شد.

از مدینه تا مرو، منزل به منزل، رد پای بهشت است. خوشا به حال خاکی که بوسه بر قدم‌های ضامن آهو زد.

نیشابور منتظر است... منتظر قلمدان‌های مرصع و حدیث سلسلة الذهب. این کاروان تاریخ را تغییر خواهد داد.

بیابان‌های خشک ایران، منتظر قدوم تو هستند تا گلستان شوند. بیا ای باران رحمت.

مسیر هجرت امام رضا (ع)، جاده ابریشمِ معنویت است که شرق و غرب دنیای اسلام را به هم دوخت.

هر جا که تو اتراق کردی، قدمگاه شد. و امروز دل‌های ما قدمگاه توست یا علی بن موسی الرضا.

یا امام رضا! وقتی از مدینه می‌رفتی، به پشت سر نگاه می‌کردی؟ دلت پیش کی جا مانده بود؟

غریب الغربا یعنی تو، که کیلومترها دورتر از وطن، در دیار غربت، دلتنگ عطر بقیع بودی.

ما ایرانی‌ها خوشحالیم که آمدی، اما شرمنده‌ایم که غریبانه آمدی و غریبانه ماندی.

کاش بودیم و در آن لحظه وداع، خاک پایت را توتیا می‌کردیم تا شاید کمی از اندوهت کم شود.

آقا جان! تو رفتی و مدینه تنها ماند، اما مشهد آباد شد. شکر خدا که سایه سر مایی.

هجرت امام رضا (ع) تمدن‌ساز بود. ورود ایشان به ایران، تشیع را در رگ‌های این سرزمین جاری کرد.

این سفر، تحقق وعده الهی بود که نور خدا در همه جا منتشر شود، حتی در کاخ مأمون.

امام با نپذیرفتن همراهی خانواده، پیام دادند که این سفر، سفر شهادت است نه سفر ریاست.

دعای باران، مناظرات علمی، نماز عید... همه و همه برکاتی بود که در این هجرت اجباری شکوفا شد.

سلام بر مسافری که مقصدش شهادت بود و سوغاتش هدایت.