آموزش مفاهیم پیچیدهای مثل زلزله به کودکان باید با زبانی ساده و به دور از ایجاد ترس انجام شود. استفاده از داستان، شعر و بازیهای نمایشی بهترین روش برای یادادن واکنشهای صحیح است. به جای ترساندن کودک از آوار، باید بر روی «پناه گرفتن» به عنوان یک بازی قدرتی تمرکز کرد تا اعتماد به نفس آنها بالا برود.
این تکنیک (Drop, Cover, and Hold On) استانداردترین روش پناهگیری در جهان است. کودک باید یاد بگیرد که بلافاصله روی زانو بنشیند (تا تعادلش حفظ شود)، زیر یک میز محکم پناه بگیرد (تا از سقوط اشیاء در امان بماند) و پایه میز را محکم نگه دارد (تا میز با لرزش حرکت نکند).
پیش از وقوع زلزله، والدین وظیفه دارند اتاق کودک را ایمن کنند. فیکس کردن کمدها، قفسهها و تابلوها به دیوار، برداشتن اشیاء سنگین از طبقات بالا و دور کردن تختخواب از پنجرهها، خطرات احتمالی را به شدت کاهش میدهد. محیط امن، نیمی از حفاظت است.
کودکان پس از شنیدن اخبار زلزله یا تجربه لرزش خفیف، دچار اضطراب میشوند. والدین باید با در آغوش گرفتن، صحبت کردن و اطمینان دادن از امنیت خانه (پس از چک کردن)، آرامش را به آنها برگردانند. نقاشی کردن احساسات نیز میتواند به تخلیه روانی کودک کمک کند.
دانستن تئوری کافی نیست؛ بدن باید واکنش شرطی پیدا کند. برگزاری مانورهای خانگی منظم (مثلاً ماهی یک بار) باعث میشود کودک در لحظه خطر بدون فکر کردن، بهترین واکنش را نشان دهد. روز ۵ دی فرصت مناسبی برای شروع این تمرینات خانوادگی است.
