خاطرات بزرگترها از روز فرار شاه و شادی مردم 1404

پدرم می گفت: آن روز تهران یکپارچه شور بود. انگار کسی روی پا بند نبود. غریبه ها همدیگر را در آغوش می گرفتند و تبریک می گفتند.

حاج آقا موسوی تعریف می کرد: وقتی روزنامه اطلاعات را دیدم که تیتر زده شاه رفت، اشک در چشمانم جمع شد. باورمان نمی شد آن ابهت پوشالی به این زودی فرو بریزد.

پدربزرگم می گفت: نذر کرده بودم اگر شاه برود، تمام محل را شربت بدهم. آن روز تا شب در خیابان شربت پخش می کردیم.

یادم هست پدرم دستم را گرفت و به میدان مجسمه (انقلاب) برد. مردم داشتند مجسمه شاه را پایین می کشیدند. چه صدای مهیبی داد وقتی افتاد.

بابا می گفت: سربازها هم خوشحال بودند. گل هایی که مردم در لوله تفنگشان گذاشته بودند، زیباترین صحنه آن روز بود.

آن روز همه با هم مهربان شده بودند. نانوا نان مجانی می داد، راننده تاکسی کرایه نمی گرفت. همه می گفتند دیکتاتور رفت.

پدرم می گفت: صدای بوق ماشین ها قطع نمی شد. یک سمفونی هماهنگ از شادی بود.

مردم اسکناس ها را پاره می کردند یا عکس شاه را سوراخ می کردند و روی دست می گرفتند.

شب که شد، صدای الله اکبر از پشت بام ها بلندتر از همیشه بود. انگار خدا هم داشت لبخند می زد.

پدرم تعریف می کرد که پیرمردی را دیده که سجده شکر به جا می آورد و می گفت: خدایا شکرت که ذلت فرعون را دیدم.

مادرم می گفت: آن روز همه زن ها چادرهایشان را سر کردند و به خیابان آمدند. دیگر کسی از ساواک نمی ترسید.

یادش بخیر، مادرم نقل و سکه آماده کرده بود و از پنجره به سر مردم می ریخت.

مادرم تعریف می کرد: در صف نانوایی همه داشتند درباره فرار شاه حرف می زدند و میخندیدند. کسی از گرانی و سختی ناله نمی کرد.

آن روز بهترین غذای سال را پختیم. مادرم می گفت این شام پیروزی است.

مادرم می گفت: همسایه مان که پسرش شهید شده بود، عکس پسرش را بغل گرفته بود و در خیابان راه می رفت و می گفت: پسرم، خونت هدر نرفت.

زنان محله ما جمع شدند و سبزی پاک می کردند برای آش نذری. آش پشت پای شاه!

مادرم می گفت: خواهرم عکس امام را که قایم کرده بودیم، آورد و زد روی دیوار اتاق. دیگر ترسی نداشتیم.

آن روز احساس کردیم که هوا تمیزتر شده است. انگار نفس کشیدن راحت تر شده بود.

مادرم می گوید: شیرینی فروشی ها خالی شده بود، مردم هر چه بود خریده بودند برای پخش کردن.

یادم هست مادرم اسپند دود کرده بود و توی کوچه می چرخاند تا چشم بد از انقلاب دور باشد.

رقص برف پاک کن ماشین ها که با گل تزئین شده بود، نماد شادی آن روز بود.

مردمی که روزنامه ها را بالای سر گرفته بودند و تیتر شاه رفت را به هم نشان می دادند.

پایین کشیدن مجسمه های سنگی و برنزی شاه و پدرش در میادین شهرها.

سربازانی که عکس امام را روی سینه هایشان چسبانده بودند و با مردم راه می رفتند.

توزیع شیرینی، خرما و شکلات در هر کوچه و خیابان.

شعارهای نویسی روی دیوارها با اسپری رنگ: مرگ بر شاه، شاه فراری شد.

تبدیل شدن میدان آزادی به میعادگاه عاشقان انقلاب.

خنده های از ته دل، گریه های شوق و فریادهای الله اکبر.

اتحاد بی نظیر مردم؛ بازاری، دانشجو، کارگر و روحانی همه در کنار هم.

غروب آن روز، زیباترین غروب زمستانی بود که نوید بهار را می داد.

این خاطرات به ما یادآوری می کند که ظلم پایدار نیست.

اتحاد مردم می تواند بزرگترین قدرت های نظامی و سیاسی را شکست دهد.

شادی آن روز، شادی برای آزادی از قید بردگی اجانب بود.

نسل جدید باید بداند که این امنیت و استقلال به چه قیمتی به دست آمده است.

یادآوری آن روزها، تزریق امید به جامعه است.

تاریخ نشان داد که تکیه به بیگانه، خانه ای بر روی آب است.

قدرت واقعی در دست مردم است، اگر اراده کنند و متحد باشند.

آن روز نشان داد که رهبری دینی چه نفوذی در قلب های مردم دارد.

خاطرات 26 دی، سند هویت انقلابی ملت ایران است.

باید این خاطرات را سینه به سینه نقل کرد تا فراموش نشود.