شعر نو درباره آمدن ماه رمضان و صدای ربنا 1404

ماه می‌تابد، و سفره‌ای پهن است به وسعت دلتنگی. صدای ربنا می‌آید، از سمتِ سبزِ گلدسته‌ها. کسی مرا می‌خواند، به ضیافت نور و نان و ریحان. خدا در همین نزدیکی است، لای سجاده مادربزرگ، پای آن افطار ساده. رمضان، اتفاقی است که در رگ‌های شهر می‌افتد...

من وضو خواهم ساخت، با تپش پنجره‌ها. ماه، ماهِ غریبی نیست. آشناست، مثل صدای ربنای دم افطار. باید روزه گرفت، از هرچه غیر دوست. باید سفره انداخت، و خدا را صدا زد، پیش از آنکه چای سرد شود. رمضان آمده است، تا غبار از شیشه‌های احساس پاک کنیم.

و اینک رمضان، فصلِ پنجمِ سال. که می‌آید با وقاری سنگین، و دستانی پر از سکوت. صدای ربنا، تنها صدایی است که تشنگی را معنا می‌کند. و ما، ایستاده در آستانه گرسنگی مقدس، به آسمان می‌نگریم. اینجا، مرزِ میانِ خاک و افلاک، باریک می‌شود... به باریکیِ یک تارِ مویِ سپید، در محرابِ سحر.

دهانم بوی کلمه می‌دهد، بویِ ذکر. و گوشم، پر است از طنینِ ملکوتیِ ربنا. آه ای ماهِ بلند، ای ضیافتِ بی‌پایان! چگونه مرا به خویش می‌خوانی؟ با دست‌های خالی، و دلی که هنوز، مشتاقِ پرواز است. ببار بر من، ای بارانِ آمرزش.

خداحافظی کردیم با سیری، سلام کردیم به عشق. صدای ربنا که می‌پیچد، انگار تمام فرشته‌ها، بال‌هایشان را روی شهر می‌کشند. چه حس عجیبی است، گرسنگی برای تو، تشنگی برای تو. ماه من! رمضان من! خوش آمدی به خانه‌های دلمان. بوی نان تازه، عطر دعا، و صدای پای خدا...

پنجره را باز کن، رمضان پشت در است. با یک سبد ستاره، و یک بغل آرامش. صدای ربنا، لالاییِ غروب‌های انتظار است. بیایید دل بدهیم، به این ثانیه‌های ناب. خدا منتظر است، تا لیوان آب را، به دست ما بدهد. نوش جانت ای روزه‌دارِ عاشق.

صدای ربنا، شکستن بغض آسمان، افطارِ نور.

ماه می‌آید، دست‌ها رو به خدا، سفره‌ها پر از برکت.

تشنگی، بهانه‌ای برای آب، بهانه‌ای برای تو.

سحر بیدار شو، خدا بیدار است، رمضان آغاز شد.

ربنا، پلی است میانِ زمین و آسمان، در لحظه اذان.

قلم موی رمضان، رنگِ بندگی می‌زند بر بومِ شهر. سحرها فیروزه‌ای، افطارها طلایی. و صدای ربنا، امضایِ پایِ این اثرِ هنری است. من در این گالریِ بزرگ، کوچکترین تماشاگرم. خدایا، نقشِ مرا هم زیبا بکش، در این ماهِ تماشا.