متن احساسی: قدر شب‌های قدر را ندانستم 1404

چه زود دیر شد... انگار همین دیروز بود که ماه رمضان سلام کرد. و من هنوز همان آدمِ اول ماهم. قدرِ قَدر را ندانستم.

خدایا! سفره را جمع نکن، من هنوز گرسنه‌ام. همه سیر شدند از رحمتت، جز من که بازیگوشی کردم و دیر رسیدم.

شب‌های قدر تمام شد و من ماندم و کوهی از حسرت. حسرتِ یک «یا رب»ِ خالصانه، حسرتِ یک قطره اشکِ با معرفت.

آی مردم! خوش به حالتان که بارتان را بستید. من اما... دستم خالی و دلم پر از شرمندگی است. خدایا به آبروی آن‌ها مرا هم بپذیر.

صدای نقاره‌های وداع می‌آید. و من مثل شاگرد تنبلی که مشق‌هایش را نلوشته، سرم پایین است. خدایا! ارفاق می‌کنی؟

قدر ندانستم... این بزرگترین اعتراف امشب من است. نفهمیدم چه گنجی بود و چطور از دستم سُر خورد.

همه رفتند و در خانه خدا خلوت شد. حالا من ماندم و تنهایی و بغض. خدایا! جامانده‌ها را بیشتر تحویل می‌گیری؟

ای کاش می‌شد زمان را به عقب برگرداند. به شب نوزدهم، به اولِ الغوث. افسوس که زمان بی‌رحم است.

خدایا! در پرونده‌ام ننویس «غافل». بنویس «نادان». ندانستم و باختم. اما تو برنده مطلق رحمتی، بر من ببخش.

به پایان آمد این رویا... و من هنوز بیدارم در کابوسِ غفلت. خدایا! قبل از مرگ بیدارم کن.

خدایا! می‌گویند کریم، گدای سمج را دوست دارد. من همان گدایم که دیر آمده اما ول کن نیست.

یارب! اگرچه ظرفم خالی است و وقت تمام، اما تو خدایِ لحظه‌های آخری. خدایِ دقیقه نود. کاری کن برایم.

سرم را به دیوار کویت می‌کوبم از ندامت. چرا خوابیدم وقتی بخت بیدار بود؟ چرا سکوت کردم وقتی باید فریاد می‌زدم؟

مولای من! اگر مرا با دست خالی برگردانی، ملائکه چه می‌گویند؟ نمی‌گویند این بود بنده‌ای که به کرمت ناز می‌کرد؟

خدایا! این اشک‌های حسرتِ دقیقه نود را به جای خون‌دل‌هایِ اولِ وقت قبول کن. جنسش از پشیمانی است.

آمده‌ام بگویم غلط کردم که قدر ندانستم. و می‌دانم که آغوشت برای «غلط کردم»ها همیشه باز است.

نه رویِ رفتن دارم و نه پایِ ماندن. مانده‌ام بینِ خوف و رجا. خدایا! کفه امیدم را سنگین‌تر کن.

خدایا! به اشک‌های امام زمان (عج) در این شب‌ها سوگند، غفلتِ مرا به لطفِ خودت ببخش و جبران کن.

من باختم... قبول. اما تو نگذار بازنده بمانم. دستم را بگیر و از لجن‌زارِ غفلت بیرونم بکش.

ای مشتریِِ جنس‌هایِ بنجل! دلِ شکسته‌یِ من هم خریدار دارد؟ یا باید دور بیندازمش؟

شرمنده‌ام خدا... که قرآن را به سر گرفتم اما در دلم نگرفتم.

شرمنده‌ام که هزار بار اسمت را صدا زدم (جوشن کبیر) اما یک بار صدایت را نشنیدم.

از خودم خجالت می‌کشم که تو مهمانی دادی و من آدابِ مهمانی را بلد نبودم.

خدایا! چه بگویم که آبرویم نرود؟ همه بویِ عطرِ دعا می‌دهند و من بویِ ناِ خواب.

سرافکنده‌ام پیشِ ملائکه‌ات. آمدند و دیدند دلم جایِ دیگری است. خدایا! تو آبروداری کن.

شرمساری یعنی بدانی فرصت طلایی بود و مفت از دست دادی. خدایا! این آتشِ شرم را با آبِ رحمتت خاموش کن.

خدایا! نکند نامم را از قلم انداخته باشی؟ نکند بگویی این یکی لایق نیست؟ از این فکر می‌میرم.

ببخش که قدرِ علی (ع) را ندانستم، قدرِ قرآن را ندانستم، قدرِ خودت را ندانستم.

خدایا! این بارِ شرمندگی از بارِ گناهم سنگین‌تر است. پشتم را شکست. کمکم کن.

تنها امیدم این است: تو آنقدر بزرگی که حتی غفلتِ بزرگِ مرا هم می‌توانی ببخشی.

خدایا! هنوز اذان صبح نشده. هنوز وقت هست؟ می‌شود در همین چند دقیقه معجزه کنی؟

می‌گویند ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است. من امشب توبه کردم. قبول است؟

خدایا! به پهلویِ شکسته زهرا (س)، در این ثانیه‌هایِ آخر، تقدیرم را عوض کن. نگذار تیره بماند.

یک نگاه... فقط یک نگاهِ تو کافیست تا جبرانِ تمامِ غفلت‌هایم شود. دریغ نکن.

خدایا! عیدیِ فطرِ من را همین الان بده: «بخششِ تمامِ کوتاهی‌ها».

چنگ زده‌ام به ریسمانت. اگر رهایم کنی سقوط می‌کنم. در این لحظاتِ پایان، محکم‌تر بگیرم.

خدایا! قول می‌دهم سالِ بعد جبران کنم. امسال را به جوانی‌ام ببخش.

ای خدایی که توبه‌یِ حر را لحظه‌یِ آخر پذیرفتی. من هم حرِِ پشیمانِ توام. راهم می‌دهی؟

خدایا! پرونده را نبند. هنوز یک امضا مانده. امضایِ عفوِ من.

فریاد می‌زنم: «الهی العفو». آنقدر که صدایم به آسمان هفتم برسد. خدایا! نگو دیر شده...

دلم گرفته خدا... نه از تو، از خودم. که چرا اینقدر بی لیاقتم.

خدایا! تو خوب خدایی بودی، من بد بنده‌ای بودم. اما رسمِ بزرگان، مدارا با بدان است.

کاش می‌شد دوباره رمضان شروع می‌شد. قول می‌دادم آدم شوم.

این دلِ لامصب چرا دیر می‌شکند؟ حالا که سفره جمع شد یادش افتاده گریه کند؟

خدایا! منِ جامانده را قاطیِ خوب‌ها بخر. درهم بخر. سوا نکن که رسوا می‌شوم.

امشب فهمیدم که چقدر فقیرم. هیچ ندارم. فقط تو را دارم. همین بس نیست؟

خدایا! گریه‌هایم از ترسِ جهنم نیست. از ترسِ دور شدن از توست.

می‌روم خانه، اما دلم پیشِ تو می‌ماند. خدایا! درِ خانه‌ات را به رویم نبند.

یک جمله بگویم و تمام: دوستت دارم خدا. حتی اگر دوستم نداشته باشی.

خدایا! پایانِ این قصه را باز نگذار. بنویس: عاقبت به خیر شد.