ماه رمضان ماه مهمانی خداست و شرط حضور در محضر پادشاه، پاکی است. حقالناس بزرگترین مانع استجابت دعاست. سنت حسنه حلالیتطلبی در پایان ماه شعبان، باعث میشود انسان با دلی سبک و بدون بار سنگین حقالناس، وارد ضیافت الهی شود و عباداتش مقبول درگاه حق قرار گیرد.
امام رضا (ع) در آخرین جمعه ماه شعبان توصیه فرمودند که این دعا زیاد خوانده شود: «اللَّهُمَّ إِنْ لَمْ تَكُنْ غَفَرْتَ لَنَا فِيمَا مَضَى مِنْ شَعْبَانَ فَاغْفِرْ لَنَا فِيمَا بَقِيَ مِنْهُ» (خدایا اگر در آنچه از شعبان گذشت ما را نبخشیدی، در باقیمانده آن ما را ببخش). این دعا امید به رحمت خدا را در لحظات آخر زنده نگه میدارد.
شعبان ماه پیامبر اعظم (ص) بود که در آن روزه مستحبی و صلوات بسیار توصیه شده بود. وداع با این ماه، وداع با فرصتهای طلایی استغفار بود. اما این وداع، مقدمه سلامی باشکوه به ماه خداوند (شهر الله) است که در آن خواب مومن هم عبادت است.
در روایات آمده است که اعمال کسانی که با هم قهر هستند، بالا نمیرود. پایان شعبان بهترین زمان برای شکستن بت غرور، آشتی کردن و صاف کردن دلهاست تا در ماه رمضان، مانعی برای عروج دعاها وجود نداشته باشد.
خداحافظی با شعبان نوعی آمادگی روانی ایجاد میکند. انسان با مرور اعمال یک ماهه خود، نقاط ضعفش را میشناسد و با عزمی راسختر و برنامهای دقیقتر وارد ماه خودسازی رمضان میشود.
