در فرهنگ ایرانی و اسلامی، شادی اعیاد با یاد کردن از گذشتگان تکمیل میشود. تبریک روز پدر به پدربزرگی که دستش از دنیا کوتاه است، نشاندهنده وفاداری، قدرشناسی و زنده نگه داشتن یاد و خاطره بزرگ خاندان است. زیارت اهل قبور در روز سیزده رجب، سنتی پسندیده است.
برای پدربزرگ آسمانی، بهترین کادو جوراب یا عطر نیست، بلکه ذکر صلوات، قرائت فاتحه و دادن خیرات است. پیامهای تبریک باید یادآور این نکته باشند که فرزندان و نوهها با اعمال نیک، روح او را شاد میکنند.
باور به اینکه ارواح درگذشتگان صدای ما را میشنوند و از احوال ما باخبرند، باعث میشود که نوهها با پدربزرگ فوت شده خود درددل کنند. این پیامها پلی عاطفی بین دنیای مادی و جهان باقی میزنند.
نوشتن و به اشتراک گذاشتن متنهای دلتنگی، به بازماندگان کمک میکند تا غم فقدان بزرگترها را در روزهای جشن راحتتر تحمل کنند و احساسات سرکوب شده خود را بروز دهند.
حتی پس از فوت، پدربزرگ همچنان ریشه و اعتبار خانواده محسوب میشود. تبریک گفتن به او، تاییدی بر این است که جایگاه او با مرگ از بین نرفته و همچنان سایه معنویاش بر سر خانواده است.
