در فرهنگ غنی ما، پدر تنها کسی نیست که فرزند را به دنیا آورده باشد، بلکه کسی است که با جان و دل برای رشد و تعالی او تلاش میکند. استفاده از کلمه «پدر» یا «بابا» برای کسی که نقش پدری را ایفا میکند، نشاندهنده اوج شعور و قدرشناسی فرزند است. این کلمات بار عاطفی مثبت دارند و مرزهای فاصله را از میان برمیدارند. در روز ولادت حضرت علی (ع)، خطاب قرار دادن سرپرست خانواده با عنوان مقدس «پدر»، بهترین هدیه معنوی است.
مردان معمولاً احساسات خود را پنهان میکنند، اما تشنه محبت و قدردانی هستند. وقتی مردی که سرپرستی خانوادهای را بر عهده گرفته، بدون هیچ پسوند و پیشوندی «پدر» خطاب میشود، احساس غرور و رضایت عمیقی پیدا میکند. این کار به او ثابت میکند که تلاشهایش برای پر کردن جای خالی پدر، بیهوده نبوده و خانواده او را به عنوان تکیهگاه اصلی پذیرفتهاند.
حضرت علی (ع) نه تنها پدر فرزندان خود، بلکه پدر تمام یتیمان و بیپناهان کوفه بودند. ایشان به ما آموختند که پدری کردن، مقامی روحانی و معنوی است. کسانی که در مسیر مولا قدم برمیدارند و یتیمنوازی میکنند یا سرپرستی خانوادهای را بر عهده میگیرند، شایسته لقب «پدر» هستند. تبریک روز پدر به این مردان بزرگ، تجلیل از منش علوی آنهاست.
کلماتی مانند «ناپدری» یا «شوهر مادر»، هرچند از نظر حقوقی صحیح هستند، اما بار عاطفی کمتری دارند و گاهی ایجاد فاصله میکنند. حذف این کلمات در پیامهای تبریک و جایگزینی آنها با واژههای گرم و صمیمی، دیوارها را فرو میریزد و اعضای خانواده را به یکدیگر نزدیکتر میکند. این رویکرد، بستر مناسبی برای تربیت صحیح و آرامش روانی در خانه فراهم میسازد.
بسیاری از مردان با عشق و ایثار، مسئولیت فرزندانی را میپذیرند که از خون آنها نیستند. آنها بیمنت محبت میکنند و بیدریغ میبخشند. روز پدر فرصتی است تا با زبانی نرم و کلماتی سرشار از مهر، به آنها بگوییم که ما تفاوت خون را نمیبینیم، بلکه قلب مهربانشان را میستاییم و آنها را پدر واقعی خود میدانیم.
