در تقویم رسمی ایران، یکم شهریور ماه همزمان با زادروز ابوعلی سینا، حکیم، فیلسوف و پزشک نامدار ایرانی، به عنوان روز پزشک نامگذاری شده است. ابنسینا که در غرب به «اویسنا» مشهور است، با تالیف کتاب «قانون در طب» قرنها مرجع اصلی پزشکی در دانشگاههای معتبر جهان بود. نامگذاری این روز نمادی از پیوند عمیق تاریخ تمدن ایرانی با دانش پزشکی و ارج نهادن به مقام دانشمندان این سرزمین است.
پزشکی در فرهنگ ایرانی و اسلامی همواره از جایگاهی مقدس برخوردار بوده است. پزشک نه تنها به عنوان درمانگر جسم، بلکه به عنوان حکیم و محرم اسرار مردم شناخته میشود. در آموزههای دینی، علم طب همتراز با علم دین (علمالادیان و علمالابدان) دانسته شده و نجات جان یک انسان برابر با نجات جان تمام بشریت قلمداد میشود. این جایگاه رفیع، مسئولیتهای اخلاقی و اجتماعی سنگینی را نیز برای پزشکان به همراه دارد.
اساتید پزشکی نقشی دوگانه و حیاتی دارند؛ از سویی به درمان بیماران میپردازند و از سوی دیگر مسئولیت آموزش و انتقال تجربیات به دانشجویان پزشکی را بر عهده دارند. این اساتید با آموزش اخلاق حرفهای، مهارتهای بالینی و تفکر انتقادی، تضمینکننده سلامت نسلهای آینده هستند. تقدیر از اساتید پزشک، تقدیر از ریشههای درخت تنومند نظام سلامت کشور است.
پزشکان در پایان دوره تحصیل خود سوگند یاد میکنند که زندگی خود را وقف خدمت به بشریت کنند، اسرار بیماران را حفظ نمایند و بدون تبعیض نژادی، مذهبی و اجتماعی به درمان دردمندان بپردازند. این تعهد اخلاقی که ریشه در سوگندنامه بقراط و آموزههای اسلامی دارد، پایه و اساس اعتماد بین پزشک و بیمار است. روز پزشک فرصتی برای تجدید این عهد مقدس است.
حرفه پزشکی علیرغم ظاهر آراسته، با استرسهای فراوان، شیفتهای طولانی، و مواجهه مداوم با رنج و بیماری همراه است. پزشکان و اساتید دانشگاه اغلب زمان زیادی را دور از خانواده و در محیطهای پرخطر سپری میکنند. دوران همهگیری بیماریها نشان داد که پزشکان چگونه با به خطر انداختن جان خود، در خط مقدم دفاع از سلامت جامعه ایستادگی میکنند.
