در تقویم ایران باستان، هر روز ماه نامی داشت. وقتی نام روز با نام ماه یکی میشد، آن روز را جشن میگرفتند. ماه «دی» به معنای دادار (آفریدگار) است. یکم دی ماه که روز «اورمزد» (خداوند) است به نام «خرم روز» یا جشن دیگان شناخته میشود. این جشن نماد یکتاپرستی، برابری انسانها و پیروزی نور بر تاریکی پس از شب یلداست.
یکی از زیباترین آیینهای خرم روز در ایران باستان، برداشته شدن تشریفات پادشاهی بود. پادشاهان لباس ساده میپوشیدند و با مردم عادی و کشاورزان همسفره میشدند تا نشان دهند در برابر خداوند همه بندگان یکسان هستند. این پیام برابری، امروزه نیز بسیار ارزشمند و الهامبخش است.
تبریک گفتن جشنهای باستانی مانند دیگان، به معنای بازگشت به آتشپرستی نیست، بلکه تکریم هویت ملی، خردورزی نیاکان و سنتهای زیبایی است که بر پایه احترام به طبیعت و خالق بنا شدهاند. این جشنها ریشههای فرهنگی ما را تقویت میکنند.
