متن روضه سوزناک وفات حضرت خدیجه کبری مادر امت 1404

السلام علیک یا ام المومنین یا خدیجه الکبری. امروز دل‌هایمان را روانه خانه پیامبر کنیم، خانه‌ای که امروز در غم و ماتم فرو رفته است.

آه از آن لحظه‌ای که ستون خیمه رسالت فرو ریخت. امروز پیامبر (ص) انیس و مونس خود را از دست داده است.

روضه امروز، روضه زنی است که تمام ثروتش را داد تا اسلام جان بگیرد، اما امروز که می‌خواهد برود، نگران یک کفن است.

بیا در دهمین روز ماه مهمانی خدا، برای مادر امت گریه کنیم. مادری که اگر نبود، شاید سفره افطاری برای من و تو پهن نمی‌شد.

امروز صدای ناله یتیمان مکه بلند است، اما بلندتر از همه، صدای هق‌هق زهرای مرضیه (س) به گوش می‌رسد که مادر را صدا می‌زند.

نقل شده در لحظات آخر، خدیجه (س) به پیامبر عرض کرد: یا رسول الله، مرا ببخش اگر در حق تو کوتاهی کردم. پیامبر گریستند و فرمودند: هرگز! من از تو جز نیکی ندیدم.

خدیجه (س) وصیت کرد: یا رسول الله، دخترم فاطمه کوچک است، بعد از من مگذار کسی دل او را بشکند، مگذار گرد یتیمی بر چهره‌اش بنشیند.

اما وصیت دومش را خجالت کشید بگوید. به فاطمه گفت: مادرجان، به پدرت بگو من از قبر می‌ترسم، عبای خود را که هنگام نزول وحی بر دوش داشت، کفن من کند.

وقتی پیامبر پیام را شنید، عبا را آورد. اما جبرئیل نازل شد: یا رسول الله! خدا سلام می‌رساند و می‌فرماید کفن خدیجه با ماست. او اموالش را برای ما داد، ما کفنش را می‌دهیم.

آی گریه کنان! برای خدیجه (س) کفن از بهشت آمد، پیامبر (ص) خودش او را غسل داد و دفن کرد. اما دل‌ها بسوزد برای آن آقایی که در کربلا کفن نداشت.

خدیجه (س) نگران بود که مبادا بدنش بدون کفن بماند، اما یا خدیجه! نبودی کربلا ببینی حسینت (ع) را سه روز و سه شب روی خاک گرم کربلا رها کردند.

اینجا جبرئیل کفن آورد، اما در کربلا زینب (س) هرچه نگاه کرد چیزی جز حصیر پاره پیدا نکرد.

یا رسول الله، شما بر بالین خدیجه بودید و اشک ریختید، اما در گودال قتلگاه، شمر اجازه نداد زینب (س) برادر را زیارت کند.

لا یوم کیومک یا اباعبدالله. کفن خدیجه (س) از بهشت آمد تا حرمت او حفظ شود، اما پیراهن حسین (ع) را هم غارت کردند.

پیامبر (ص) بعد از خدیجه (س) دیگر آن خنده‌های سابق را نداشت. هرگاه نام خدیجه می‌آمد، چشمان مبارکش پر از اشک می‌شد.

امسال را سال حزن و اندوه نامیدند. چه سخت است برای پیامبر که وارد خانه شود و جای خالی سنگ صبورش را ببیند.

هر وقت قربانی می‌کردند، می‌فرمودند سهم دوستان خدیجه را بفرستید، که من دوست‌داران خدیجه را هم دوست دارم.

مادر جان، رفتی و مرا با غصه‌های بابا تنها گذاشتی. برخیز و ببین که پدرم چقدر غریب شده است.

مادر، تو رفتی و من اولین درس یتیمی را آموختم. اما مادر جان، کاش بودی و می‌دیدی که بعد از تو با پهلوی دخترت چه می‌کنند.

خداحافظ ای مادر مهربانم، سلام مرا به محسنم برسان.