خاطرات طنز و شیرین از اولین سالی که روزه گرفتم 1404

یادم می‌آید سال اول، آنقدر خواب‌آلود بودم که به جای لیوان آب، پارچ آب را سر کشیدم و نصفش را روی لباس‌هایم ریختم!

مادرم برای اینکه بیدار شوم، چهار بار صدایم کرد. بار پنجم با پارچ آب بالای سرم ایستاده بود؛ بهترین ساعت زنگ‌دار دنیا!

یک بار سحری خواب ماندیم، مادرم در عرض ۵ دقیقه چنان سفره‌ای انداخت که شعبده‌بازها هم نمی‌توانستند. ما هم مثل جاروبرقی فقط می‌بلعیدیم!

وسط سحری خوردن خوابم می‌برد، قاشق در هوا می‌ماند و وقتی بیدار می‌شدم که غذا روی شلوارم ریخته بود.

فکر می‌کردم هرچقدر بیشتر در سحر بخورم، دیرتر گرسنه می‌شوم. نتیجه‌اش این بود که تا ظهر مثل یک توپ قلقلی نمی‌توانستم تکان بخورم.

یک بار با صدای اذان بیدار شدم و فکر کردم هنوز وقت هست، یک لیوان آب خوردم و بعد فهمیدم آن صدای اذان ظهر بوده است!

سر سفره سحری همه ساکت و خواب‌آلود بودیم، فقط صدای برخورد قاشق به دندان‌ها می‌آمد، انگار گروه ارکستر سمفونیک خواب‌زده‌ها بودیم.

پدرم همیشه اصرار داشت که "بخور، ضعف می‌کنی" و من آنقدر می‌خوردم که تا افطار فردا هم جا نداشتم.

یادم است یک بار نمکدان را به جای شکر در چای شیرین ریختم و چون وقت نبود، مجبور شدم همان را بخورم. تشنگی آن روز تاریخی بود!

تلاش‌های ناموفق برای بیدار کردن برادر کوچکترم که در نهایت منجر به این شد که او را با پتو تا پای سفره بکشیم.

در مدرسه مدام به ساعت نگاه می‌کردیم؛ عقربه‌ها انگار وزنه به پایشان بسته بودند و حرکت نمی‌کردند.

زنگ ورزش که می‌شد، همه روزه‌دارها مثل مجسمه در سایه دیوار می‌نشستیم و با حسرت به آبخوری نگاه می‌کردیم.

معلم‌مان می‌گفت زیاد حرف نزنید تشنه می‌شوید، ولی ما با ایما و اشاره هم کلی پچ‌پچ می‌کردیم و باز تشنه می‌شدیم.

یک بار دوستم فراموش کرد روزه است و ساندویچش را خورد، همه ما با چشمان گرد شده نگاهش می‌کردیم انگار موجود فضایی دیده‌ایم!

بوی بوفه مدرسه در ماه رمضان، قوی‌ترین و خوشبوترین رایحه دنیا می‌شد، حتی بوی نان بیات هم مست‌کننده بود.

مسابقه می‌گذاشتیم که شکم چه کسی صدای بلندتری می‌دهد؛ کلاس پر از سمفونی قار و قور شکم بود.

زنگ آخر که می‌شد، دیگر نای راه رفتن نداشتیم و کیف‌هایمان انگار صد کیلو شده بودند.

یکی از بچه‌ها ادعا می‌کرد که آب دهان را قورت دادن روزه را باطل می‌کند، برای همین همه ما با دهان خشک نشسته بودیم و جرات نداشتیم آب دهان قورت دهیم!

درس خواندن با شکم خالی مکافاتی بود؛ معلم می‌گفت "سیب"، من یاد کمپوت سیب می‌افتادم.

نوشتن انشا در مورد "فواید روزه" در حالی که از گرسنگی چشم‌هایمان سیاهی می‌رفت، از طنزهای تلخ دوران تحصیل بود.

نیم ساعت قبل از افطار، من مسئول نگهبانی کنار سفره بودم که مبادا گربه‌ای یا برادر کوچکتری ناخنک بزند.

صدای ربنای استاد شجریان که می‌آمد، انگار فرشته‌ها داشتند بال می‌زدند، ولی چشم من فقط روی کاسه شله‌زرد قفل بود.

وقتی اذان می‌گفتند، سرعت دست‌های ما از سرعت صوت بیشتر می‌شد؛ حمله به نان و پنیر و سبزی!

همیشه سر اینکه چه کسی اول چای بریزد دعوا بود، آخرش پدرم با یک نگاه سنگین غائله را ختم می‌کرد.

یک بار آنقدر هول شدم که چای داغ را سر کشیدم و تا سه روز زبانم سوخته بود و هیچ طعمی را حس نمی‌کردم.

شیرین‌ترین لحظه، خوردن اولین خرما بود؛ انگار بمب انرژی در تمام سلول‌هایم منفجر می‌شد.

بعد از افطار، همه اعضای خانواده مثل بادکنک‌های باد شده، گوشه اتاق می‌افتادیم و توان حرکت نداشتیم.

تلویزیون سریال طنز پخش می‌کرد و ما با دهان پر می‌خندیدیم و گاهی غذا می‌پرید در گلویمان.

مادرم همیشه می‌گفت "آرام بخورید، غذا فرار نمی‌کند" ولی ما باور داشتیم که غذا پا دارد و فرار می‌کند!

شستن ظرف‌های افطار سخت‌ترین کار دنیا بود که همیشه سعی می‌کردیم با سنگ-کاغذ-قیچی از زیرش در برویم.

خاطرات روزه کله‌گنجشکی من بیشتر شبیه روزه شترمرغی بود؛ صبحانه کامل، ناهار نصفه و افطار کامل!

مادرم می‌گفت تا ظهر روزه باش، ولی من ساعت ۱۱ یواشکی سر یخچال می‌رفتم و یک ناخنک می‌زدم و می‌گفتم خدا می‌بخشد.

فکر می‌کردم روزه کله‌گنجشکی یعنی می‌توانم آب بخورم ولی غذا نه؛ قانون‌های شرعی خودم را داشتم.

وقتی بزرگترها می‌گفتند "قبول باشد"، حس می‌کردم قهرمان المپیک شده‌ام، در حالی که فقط سه ساعت غذا نخورده بودم.

روزه کله‌گنجشکی بهانه‌ای بود تا در افطار شریک باشم و زولبیا بامیه بخورم.

به دوستم پز می‌دادم که من روزه هستم، ولی وقتی ساندویچ تعارف می‌کرد، می‌گفتم حالا این یکی را می‌خورم چون کله‌گنجشکی جا دارد!

یادم است یک بار سعی کردم روزه کامل بگیرم ولی ساعت ۴ عصر تسلیم شدم و گریه‌کنان غذا خوردم.

پاداش روزه کله‌گنجشکی‌هایم معمولاً یک اسکناس تا نخورده از طرف پدربزرگم بود که دنیا می‌ارزید.

همیشه حساب و کتاب می‌کردم که چند تا کله‌گنجشکی می‌شود یک روزه کامل؛ ریاضیاتم در این زمینه عالی بود.

خدا را شکر که خدا مهربان است و روزه‌های کج و کوله کودکی ما را هم قبول می‌کند.

یک بار یادم رفت روزه‌ام و آدامس در دهانم بود، وقتی یادم آمد آنقدر ترسیدم که آدامس را قورت دادم!

مسواک زدن با ترس و لرز؛ مبادا قطره‌ای آب پایین برود و تمام زحماتم بر باد رود.

روز اول ماه رمضان به همه سلام می‌کردم و می‌گفتم "نماز و روزه‌هایتان قبول"، حتی به راننده تاکسی و بقال محل.

فکر می‌کردم اگر در خواب غذا بخورم روزه‌ام باطل می‌شود، برای همین خواب‌های خوشمزه‌ام تبدیل به کابوس می‌شد.

یک بار موقع وضو گرفتن آب در دهانم گرداندم و اشتباهی قورت دادم، نشستم و نیم ساعت گریه کردم که جهنمی شدم.

تلاش برای پنهان کردن ضعف جلوی بزرگترها، در حالی که صورتم مثل گچ سفید شده بود.

شنیدن صدای توپ در افطار (قدیم‌ها) و پریدن از جا، انگار که بمب منفجر شده است.

اصرار داشتم که من هم باید مثل پدرم قرآن را ختم کنم، ولی همیشه روی صفحه سوم جزء اول خوابم می‌برد.

دعوا با خواهرم سر اینکه کی جای بهتری پای سفره بنشیند، درست ۵ دقیقه قبل از اذان.

و در نهایت، حس غرور عجیب روز عید فطر که انگار شیطان را در رینگ بوکس شکست داده‌ام.