خاطرات خنده دار و نوستالژیک چسبناک شدن دست ها با زولبیا و بامیه 1404

یادش بخیر بچه که بودیم، انگشتامون اونقدر نوچ میشد که بهم می چسبید، فکر می کردیم قدرت مرد عنکبوتی پیدا کردیم!

بزرگترین چالش کودکی این بود که بتونی بامیه رو جوری بخوری که شهدش از آرنجت نچکه. هیچوقت هم موفق نمی شدیم.

همیشه یه تیکه دستمال کاغذی به انگشت چسبناک مون می چسبید و هر کاری می کردیم کنده نمی شد، آخرش همونجوری می خوردیمش!

مسابقه می گذاشتیم کی می تونه بدون دخالت دست زولبیا بخوره، آخرش صورتمون میشد شبیه تابلوی نقاشی مدرن با شربت زعفرانی.

وقتی مامان می گفت دستت رو نزن به مبل، دقیقاً همون لحظه با دست زولبیایی تعادل مون رو از دست می دادیم و... فاجعه!

تصور کن رفتی خواستگاری، دستت نوچ شده، پدر عروس میخواد دست بده. اون لحظه زمین باید دهن باز کنه و تو رو ببلعه!

هیچ حسی بدتر از این نیست که با دست زولبیایی بخوای گوشی لمسی رو جواب بدی. صفحه گوشی میشه تله موش!

یه بار توی مهمونی بامیه خوردم، دستم چسبناک شد، اومدم دستمال بردارم، کل جعبه دستمال کاغذی چسبید به دستم و اومد بالا.

اون لحظه ای که زولبیا رو گاز میزنی و شهدش می پاشه روی لباس سفید مهمونی... اون لحظه سکوت مرگباری حاکم میشه.

شهد زولبیا چسبناک ترین ماده جهانه. فکر کنم اگه به جای سیمان از شهد بامیه استفاده کنن، ساختمونا ضد زلزله میشه.

خوردن زولبیا با چنگال مثل خوردن سوپ با چنگاله! اصالتش به همون دست چسبناکه و لیسیدن انگشتا.

بدترین جا برای خوردن زولبیا توی ماشینه. فرمون، دنده، صندلی، همه چی تا یک ماه چسبناکه.

یه بار زولبیا خوردم دستم چسبید به موهای دوستم... دوستی مون همونجا تموم شد ولی موهاش کنده نشد!

بابام همیشه میگه: زولبیا رو باید جوری بخوری که انگار آخرین زولبیای دنیاست، ولی حواست باشه قالی کثیف نشه (ماموریت غیرممکن).

مامانم یه قانون نانوشته داشت: هرکی زولبیا میخوره باید تا شعاع دو متریِ فرش های دستباف نزدیک نشه.

صحنه ای که همه خانواده بعد از افطار دارن انگشتاشون رو لیس می زنن، یه سمفونی ملچ ملوچ هماهنگه!

یادش بخیر آقاجون همیشه دستای نوچش رو با یه وسواس خاصی می شست و می گفت: برکت خداست، نباید هدر بره.

جنگ جهانی سوم سر اون بامیه ای شروع می شد که از همه برشته تر و پرشهدتر بود و همه میخواستنش.