مولودیخوانی یکی از سنتهای دیرینه و زیبای شیعیان در اعیاد مذهبی است. در شب و روز ۱۷ ربیعالاول، مداحان و شاعران با اشعاری شاد و ریتمیک در مدح پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع)، مجالس جشن را گرم میکنند. این اشعار معمولاً ترکیبی از مدح، بیان فضائل و ابراز شادی و ارادت است.
پیامبر اکرم (ص) خود مشوق شاعرانی بودند که در راه حق شعر میسرودند. حسان بن ثابت از معروفترین شاعران صدر اسلام بود که در دفاع از پیامبر شعر میگفت. اشعاری مانند «بلغ العلی بکماله» از سعدی شیرازی، قرنهاست که زینتبخش مجالس جشن میلاد است و نشاندهنده عمق نفوذ محبت پیامبر در ادبیات فارسی است.
مولودیها در سبکهای مختلفی اجرا میشوند؛ از سبکهای سنتی و سنگین که با دستگاههای موسیقی ایرانی (بدون ساز یا با دف) خوانده میشوند، تا سبکهای جدید و شور که ریتم تندتری دارند. استفاده از «دف» در جشنهای میلاد پیامبر، به ویژه در مناطق کردستان و خراسان، رواج دارد و نماد شادی حلال است.
اشعار مولودی باید حاوی مضامین عالی، دور از غلو و خرافات، و بیانگر سیره اخلاقی و عملی معصومین باشد. تأکید بر وحدت، مهربانی پیامبر، علم امام صادق (ع) و انتظار فرج، از موضوعات محوری اشعار فاخر مولودی است.
یک مولودی خوب میتواند شور و شعور را با هم ایجاد کند. وقتی مخاطب با ریتم شعر دست میزند و شاد میشود، دلش برای پذیرش معارف دینی آمادهتر میگردد. به همین دلیل، انتخاب شعر مناسب و اجرای صحیح آن اهمیت بسیاری دارد.
