در فرهنگ اداری ایران، شوخی با مقام مافوق اگر با ظرافت و رعایت حد و مرزها (اصطلاحاً نمک ریختن یا شیرینزبانی) انجام شود، میتواند راهگشا باشد. استفاده از القاب اغراقآمیز مثل «سلطان»، «اسطوره» و «ستون» در قالب طنز، نوعی «پاچهخواری» شیرین محسوب میشود که زهر درخواست (مثل مرخصی) را میگیرد و معمولاً با واکنش مثبت مدیران با جنبه روبرو میشود.
درخواست مرخصی، به خصوص در ایام شلوغی دم عید یا بینالتعطیلین، ممکن است با مقاومت مدیر روبرو شود. پوشاندن این درخواست در لفافهای از طنز و تملق، یک استراتژی روانشناختی است. وقتی مدیر را میخندانید، گارد دفاعی او پایین میآید و احتمال پذیرش درخواست بیشتر میشود. البته این روش فقط برای مدیرانی که روحیه شوخطبعی دارند کارساز است.
استفاده از این نوع پیامها نیازمند شناخت دقیق از شخصیت مدیر و جو سازمان است. آنچه برای یک مدیر استارتاپی جوان «بامزه» است، ممکن است برای یک مدیر دولتی سنتی «توهینآمیز» تلقی شود. همیشه باید جانب احتیاط را رعایت کرد و اگر مطمئن نیستید، از همان روشهای رسمی استفاده کنید.
کلماتی مانند «سایه مستدام»، «دست و دلباز»، «بزرگوار»، «سلطان» و «خسته نباشید ویژه» ابزارهای اصلی در ادبیات تملقآمیز طنزآمیز هستند. این کلمات در فرهنگ عامه به عنوان کدهای ارادت (و گاهی درخواست غیرمستقیم) شناخته میشوند.
بهترین زمان برای ارسال چنین پیامهایی، وقتی است که مدیر سرش خلوت است یا حالش خوب است (مثلاً بعد از دریافت یک خبر خوب یا پاداش). ارسال پیام طنز در زمان بحران کاری یا عصبانیت مدیر، حکم خودزنی دارد!
