شوخ طبعی یکی از ویژگی های بارز خانواده های ایرانی است. استفاده از طنز در تبریک مناسبت هایی مثل روز جوان، ابزاری است برای کاهش فشارهای روانی ناشی از مشکلات اقتصادی و بیکاری. این شوخی ها (معروف به تیکه های والدین) در واقع نوعی نقد دلسوزانه و تشویق غیرمستقیم است که با چاشنی محبت همراه شده است.
بیکاری جوانان معضلی جدی است که می تواند باعث افسردگی شود. نگاه طنزآمیز به این موضوع در قالب پیام های تبریک، فضا را تلطیف کرده و به جوان نشان می دهد که خانواده علی رغم نگرانی ها، همچنان حامی و دوستدار او هستند و او را تحت فشار خردکننده قرار نمی دهند.
در نوشتن پیام های طنز برای فرزندان، باید بسیار مراقب بود که شوخی ها به توهین یا تحقیر تبدیل نشود. هدف خندیدن «با هم» است نه خندیدن «به هم». متون باید به گونه ای باشند که عشق والدین در پس پرده شوخی ها کاملا مشهود باشد.
هرچند حضرت علی اکبر (ع) الگوی حماسه هستند، اما روایات بر نشاط، آراستگی و شادابی ایشان نیز تاکید دارند. شادی و خنده حلال بخشی از اقتضائات سن جوانی است و دین اسلام مخالف شادی نیست، بلکه آن را تایید می کند.
گاهی اوقات یک شوخی هوشمندانه درباره خواب زیاد یا بیکاری، بیشتر از هزار نصیحت جدی تاثیرگذار است و به جوان انگیزه حرکت و تغییر می دهد. این روش تربیتی در فرهنگ عامه ایران جایگاه ویژه ای دارد.
