در فرهنگ ایرانی، دایی یکی از عزیزترین و نزدیکترین بستگان است که جایگاه پدرانه و حامی دارد. رابطه دایی و خواهرزاده معمولاً سرشار از صمیمیت، شوخی و محبت است. وقتی دایی در شهری دور یا در شرایط سخت کاری (مثل گمرک بندر) مشغول به کار است، ابراز محبت و یادآوری مناسبتهای شغلی او، تأثیر عمیقی بر روحیه و انگیزه او دارد و پیوندهای خانوادگی را مستحکمتر میکند.
کار در گمرکات بندری به معنای زندگی در شرایط آب و هوایی خاص (گرما و رطوبت بالا) و دوری از امکانات پایتخت است. کارکنان گمرک در بنادر جنوبی یا شمالی، اغلب مجبورند دور از خانواده اصلی خود زندگی کنند یا خانواده را با خود به شهرهای بندری ببرند. درک این سختیها و اشاره به آنها در پیام تبریک، نشاندهنده همدلی و شعور بالای فرستنده پیام است.
بسیاری از کارکنان گمرک در بنادر به صورت اقماری (چند هفته کار و چند روز استراحت) کار میکنند. این سبک زندگی چالشهای روانی زیادی از جمله دلتنگی و احساس تنهایی ایجاد میکند. یک پیام تبریک صمیمانه از طرف خواهرزاده، میتواند انرژی لازم برای تحمل روزهای سخت دوری را فراهم کند و به آنها یادآوری کند که تلاششان دیده میشود و ارزشمند است.
در فرهنگ مذهبی ما، کار سخت برای کسب روزی حلال، همتراز با جهاد در راه خداست. داییای که در گمرک با وسوسههای مالی فراوان روبروست اما با پاکدستی خدمت میکند، مایه افتخار خانواده است. تأکید بر این پاکدستی و زحمت کشیدن در پیام تبریک، بهترین نوع قدردانی از شخصیت اخلاقی اوست.
پیامهای تبریک به دایی باید ترکیبی از صمیمیت (رابطه خونی) و احترام (جایگاه بزرگتر) باشد. استفاده از الفاظی مثل «دایی جان»، «دایی عزیزم» و دعا برای سلامتی ایشان، این تعادل را به خوبی برقرار میکند و محبت را به قلب گیرنده منتقل میسازد.
