دلنوشته برای دل زینب (س) در روز دوم محرم 1405

امان از دل زینب... هنوز خیمه‌ها سالم است، هنوز عباس هست، هنوز علی اکبر اذان می‌گوید، اما چرا دلت می‌لرزد بانو؟ شاید صدای سم اسب‌هایی را می‌شنوی که قرار است بر پیکرها تازند.

زینب جان، امروز که از محمل پیاده شدی، عباس رکاب گرفت و علی اکبر پرده را کنار زد. خوب به این صحنه نگاه کن، که غروب عاشورا باید تنهایی سوار شوی.

بانوی صبر، خوش آمدی به کربلا. اما این خاک چرا اینقدر غریب است؟ انگار ذرات این خاک تشنه خون عزیزان توست. دلت آرام، که خدا با صابران است.

می‌گویند روز دوم، روز ورود است. اما برای تو روز آغاز بی‌پایان است. آغاز نگاه‌های نگران به گلوی علی اصغر، آغاز دلواپسی برای گوشواره‌های رقیه.

ای دختر علی (ع)، کربلا منتظر بود تا تو بیایی و تاریخ را با صبرت شرمنده کنی. اما کاش این امتحان اینقدر سخت نبود. کاش حسین (ع) را از تو نمی‌گرفتند.

برادر، این زمین بوی جدایی می‌دهد. به دلم افتاده که اینجا وعده‌گاه آخر است. حسین جان، قول بده تنهایم نگذاری.

عباس جان، وقتی خیمه را می‌زنی، محکم بزن. طوفان‌های سهمگینی در راه است. من از نگاه این مردم می‌ترسم.

خدایا، این چه سرزمینی است که نفس کشیدن در آن سنگین است؟ هر خار این بیابان تیری است که به قلبم می‌نشیند.

حسینم، سایه سرت مستدام. اما چرا وقتی نام کربلا را شنیدی، رنگ از رخسارت پرید؟ نگو که اینجا همان‌جاست...

من زینبم، همان که کوه‌ها به صبرش غبطه می‌خورند. اما برادر، اینجا کربلاست، و من زنی تنها در میان گرگان.

در روز دوم، تاریخ نفس حبس کرد. زینب (س) قدم بر خاک طف گذاشت و زمین لرزید. نه از ترس، که از سنگینی بار امانتی که بر دوش زینب بود.

کربلا، بوم نقاشی درد است و زینب، هنرمندی که باید زیباترین نقش صبر را بر آن بزند. امروز قلم مو را در خون می‌زند.

بادهای کربلا هو‌هو می‌کنند و مویه‌کنان به استقبال کاروان می‌آیند. زینب گوش کن، این صدای ناله فرات است که شرمنده لب‌های توست.

خورشید روز دوم، شرمسارانه می‌تابد. می‌داند که چند روز دیگر باید بر بدن‌های عریان بتابد. زینب، چشمانت را ببند.

آغاز شد سمفونیِ سوگ. نت اول: ورود کاروان. نت آخر: سری بر نیزه. و زینب، رهبر این ارکستر خونین است.

کربلا آغاز شد و زینب، پایان آرامش را دید.

ورود به کربلا یعنی شروع شمارش معکوس برای پیری زودرس زینب.

روز دوم محرم، روزی که قلب زینب گواهی داد: اینجا آخر دنیاست.

سلام بر زینب، وقتی که غبار کربلا بر چادرش نشست.

دل زینب لرزید، وقتی حسین گفت: اعوذ بک من الکرب و البلاء.

یا زینب کبری، به حق لرزش دلت در روز دوم، دل‌های لرزان ما را آرام کن.

خانم جان، شما که در اوج بلا «ما رایت الا جمیلا» گفتی، نگاهی به زندگی پر از گلایه ما کن.

ای کوه صبر، در این روزهای محرم، ذره‌ای از صبرت را به ما عطا کن تا در مصائب کم نیاوریم.

زینب جان، قسم به خاک کربلا، ما را حسینی زنده بدار و حسینی بمیران.

بانوی آب و آینه، ورودت به کربلا سرآغاز اسارت بود، ما را از اسارت دنیا آزاد کن.