دلنوشته ای برای عمه سادات در روز وفاتش 1405

عمه جان، امروز که به دیدار برادرت می روی، سلام دل خسته ما را هم به ارباب برسان.

یا عمه سادات، دلمان لک زده برای یک لحظه نشستن در کنج حرمت و گریه کردن برای غربتت.

بانوی صبر، امروز چشمانت بسته می شود اما نگاه مهربانت هنوز نگران شیعیان است.

عمه جان، تو بوی فاطمه (س) می دهی و صبر علی (ع) داری، وفاتت آتش به جان عالم زد.

ای سنگ صبور قافله سالار کربلا، حالا نوبت توست که در آغوش خدا آرام بگیری.

عمه سادات، شرمنده ایم که حرمتت آنگونه که شایسته بود رعایت نشد، اما قلبمان حرم توست.

امروز مدینه و کربلا و شام، مثلث غم است برای وفات تو ای عمه امام زمان.

دستم را بگیر عمه جان، من هم مثل تو دلتنگ حسینم، اما تو کجا و من کجا.

یا زینب، امروز فرشتگان بال هایشان را فرش راهت می کنند تا به آسمان بروی.

عمه جان، رفتنت آغاز بی پناهی دوباره ماست، ما را به حال خود رها نکن.

چه غروب غم انگیزی دارد امروز، گویی خورشید هم عزادار وفات عمه سادات است.

دلتنگی یعنی بدانی زینب (س) دیگر درد نمی کشد، اما تو از درد فراقش می سوزی.

شام، امروز بوی جدایی می دهد. بوی خداحافظی دختر علی (ع) با دنیای پر از رنج.

کاش می شد امروز سر بر ضریح تو می گذاشتیم و عقده دل وا می کردیم خانم جان.

فاصله من تا حرمت بسیار است، اما دلم کبوتر جلد گنبد توست عمه جان.

امروز بادها روضه وداع می خوانند برای بانویی که کوه درد را جابجا کرد.

چقدر سخت است باور اینکه صدای خطبه هایت خاموش شد، اما فریادت هنوز باقیست.

دلم گرفته برای آن لحظه ای که پیراهن برادر را بوییدی و جان دادی.

عمه سادات، این اشک ها کمترین هدیه است برای بدرقه راهت.

امروز همه جا حرف از رفتن توست، و من در گوشه ای زانوی غم بغل گرفته ام.

عشق اگر تعریف داشت، نامش زینب بود و رسمش وفاداری تا آخرین نفس.

عمه جان، تو رفتی و عشق را با خود به معراج بردی.

جانم فدای نامت که هر بار می شنوم، دلم می لرزد یا عقیله بنی هاشم.

تو ملکه قلب هایی هستی که جز محبت اهل بیت سرمایه ای ندارند.

عمه سادات، عشق تو به حسین (ع) افسانه نیست، حقیقت بندگی است.

امروز روز پرواز عاشق ترین خواهر دنیاست. سفرت بخیر بانو.

قلبم سند خورده به نام تو یا زینب، وفاتت روز یتیمی احساس من است.

ای که عشق در مکتب تو شاگردی می کند، دست ما را هم بگیر.

عاشقانه ترین قصه تاریخ، قصه خواهر و برادری بود که امروز فصل آخرش ورق خورد.

یا زینب، دوستت دارم به اندازه تمام قطرات اشکی که برای برادرت ریختی.

بمیرم برای غربتت که در شهری غریب، دور از وطن جان دادی.

عمه جان، کسی نبود زیر تابوتت را بگیرد؟ یا ملائکه صف کشیدند؟

غربت یعنی زینب (س) باشی و در شام بلا، بی حسین (ع) چشم از جهان ببندی.

امان از دلت که صندوقچه اسرار کربلا بود و در غربت زیر خاک رفت.

امروز در و دیوار شام گریه می کنند برای بانویی که جز زیبایی ندید.

غریبانه رفتی ای دختر خورشید، اما نامت آشناترین واژه بر لب شیعه است.

در غربت جان دادی تا ما در غربت غیبت، احساس تنهایی نکنیم.

سلام بر تو ای غریب ترین مسافر شام که امروز به وطن اصلی ات بازگشتی.

غریبی تو آتش به جان امام زمان (عج) زده است. آجرک الله یا مولا.

کاش می توانستیم در تشییع جنازه غریبانه ات باشیم و بر سر و سینه بزنیم.