تحلیل تاریخی ماجرای یوم الهدم و تخریب بقیع 1405

در هشتم شوال سال ۱۳۴۴ هجری قمری، فرقه وهابیت به سرکردگی عبدالعزیز بن سعود، پس از محاصره مدینه و کشتار مسلمانان، اقدام به تخریب بارگاه‌های ملکوتی ائمه بقیع کرد.

پیش از تخریب، بر روی قبور ائمه بقیع (امام حسن مجتبی، امام سجاد، امام باقر و امام صادق علیهم‌السلام) گنبد و بارگاه‌های باشکوهی وجود داشت که محل زیارت مسلمانان بود.

جنایت هشتم شوال که به یوم الهدم معروف است، تنها محدود به بقیع نبود؛ وهابیون گنبد منسوب به حضرت عبدالله پدر پیامبر و حضرت آمنه مادر پیامبر را نیز ویران کردند.

تخریب بقیع بر اساس فتوای مفتیان وهابی و با بهانه مبارزه با شرک صورت گرفت، تفکری که با نص صریح قرآن و سنت پیامبر در تعارض است.

در جریان یوم الهدم، وهابیون قصد تخریب گنبد خضراء پیامبر (ص) را نیز داشتند که به دلیل ترس از واکنش شدید جهان اسلام و قیام مسلمانان از آن منصرف شدند.

تاریخ گواهی می‌دهد که پیش از سلطه وهابیت، بقیع دارای خادمان، فرش‌ها، چراغ‌ها و زیارت‌نامه‌خوانانی بود که از زائران استقبال می‌کردند.

اسناد تاریخی و تصاویر باقی‌مانده از قبل از سال ۱۳۴۴ قمری، نشان‌دهنده معماری اسلامی و ایرانی در ساخت حرم‌های بقیع بوده است.

پس از تخریب اول در سال ۱۲۲۰ قمری، بقیع توسط حکومت عثمانی بازسازی شد، اما در تخریب دوم در سال ۱۳۴۴ قمری، ویرانی کامل صورت گرفت.

سکوت مجامع بین‌المللی و برخی کشورهای اسلامی در آن زمان، دست وهابیت را برای این جنایت فرهنگی و مذهبی باز گذاشت.

یوم الهدم یادآور روزی است که میراث هزار ساله اسلام در مدینه منوره، قربانی تحجر و جمود فکری یک فرقه انحرافی شد.

هدف اصلی وهابیت از تخریب بقیع، محو آثار تاریخی اسلام و قطع ارتباط عاطفی و معنوی مسلمانان با اهل بیت پیامبر (ص) بود.

تخریب بقیع یک اتفاق ساده تاریخی نیست، بلکه بخشی از یک پروژه بزرگ‌تر برای اسلام‌زدایی و تهی کردن دین از محتوای ولایی آن است.

بقیع تنها یک قبرستان نیست؛ بلکه سندی زنده بر حقانیت شیعه و مظلومیت اهل بیت در طول تاریخ است که دشمن قصد محو آن را داشت.

اقدام وهابیت در یوم الهدم، مصداق بارز وندالیسم فرهنگی و مذهبی است که میراث بشری و اسلامی را هدف قرار داد.

تخریب آثار اسلامی در مکه و مدینه، تلاشی برای تبدیل شهرهای مقدس به شهرهای مدرن بی‌هویت و بدون تاریخ معنوی است.

بررسی تاریخی نشان می‌دهد که احترام به قبور بزرگان دین، سنتی رایج در میان تمام مذاهب اسلامی بوده و وهابیت بدعتی نوظهور در این زمینه است.

یوم الهدم درس عبرتی است که نشان می‌دهد افراطی‌گری و تفسیرهای غلط از دین چگونه می‌تواند تیشه به ریشه تمدن اسلامی بزند.

حفظ یاد و خاطره هشتم شوال، مبارزه‌ای نرم علیه تفکر تکفیری و تلاشی برای بیدارسازی وجدان‌های خفته جهان اسلام است.

تخریب بقیع نشان داد که دشمنان اسلام از هر نمادی که باعث وحدت و تجمع مسلمانان حول محور اهل بیت شود، هراس دارند.

تحلیل ماجرای بقیع ثابت می‌کند که وهابیت نه تنها دشمن شیعه، بلکه دشمن میراث تاریخی تمام مسلمانان است.

وهابیون علاوه بر تخریب قبور ائمه، اموال و نفایس موجود در حرم‌های بقیع را غارت کردند و به یغما بردند.

در یوم الهدم، حتی به سنگ مزارها و کتیبه‌های تاریخی که حاوی آیات قرآن و نام ائمه بود رحم نشد و همه را شکستند.

جنایات وهابیت در یوم الهدم با حمایت‌های پشت پرده استعمار انگلیس برای ایجاد تفرقه در جهان اسلام صورت گرفت.

آن‌ها با زور شمشیر و تهدید به قتل، مردم مدینه را مجبور کردند تا در تخریب قبور مقدس مشارکت کنند.

فتواهای صادر شده برای تخریب بقیع، کاملاً سیاسی و بدون پشتوانه علمی و فقهی محکم بود و توسط علمای بزرگ الازهر و نجف رد شد.

وهابیون تلاش کردند تا با از بین بردن آثار خانه حضرت زهرا (س) و بیت‌الاحزان، اسناد رنج‌های دخت پیامبر را پاک کنند.

در این فاجعه، کتابخانه‌های بزرگ مدینه که حاوی نسخ خطی ارزشمند اسلامی بود، غارت یا سوزانده شد.

آن‌ها قصد داشتند نام و یاد اهل بیت را از مدینه حذف کنند، اما عشق به اهل بیت در دل‌ها شعله‌ورتر شد.

افشای ماهیت یوم الهدم، پرده از چهره واقعی مدعیان خادم الحرمین برمی‌دارد و نفاق آن‌ها را آشکار می‌کند.

تخریب بقیع جنایتی است که مشمول مرور زمان نمی‌شود و تا بازسازی کامل آن، پرونده جنایات وهابیت باز است.

از ماجرای بقیع می‌آموزیم که غفلت مسلمانان می‌تواند منجر به از دست رفتن بزرگترین سرمایه‌های معنوی شود.

یوم الهدم به ما یادآوری می‌کند که حفظ شعائر الهی نیاز به بصیرت و حضور در صحنه دارد.

باید تاریخ بقیع را به نسل‌های آینده منتقل کنیم تا بدانند چه میراث عظیمی را دشمنان از ما گرفته‌اند.

مطالعه در مورد معماری بقیع قبل از تخریب، نشان‌دهنده اوج ارادت هنرمندان مسلمان به ساحت مقدس ائمه بوده است.

درس بقیع این است که اتحاد مسلمانان تنها راه جلوگیری از جسارت دشمنان به مقدسات است.

دانستن تاریخ هشتم شوال برای هر شیعه واجب است تا بتواند از هویت و اعتقادات خود دفاع کند.

بقیع به ما می‌آموزد که سنگ و خاک وقتی به ولی خدا منتسب شود، شرافت پیدا می‌کند و دشمن با همین شرافت مخالف است.

یادآوری یوم الهدم، زنده نگه داشتن روحیه مطالبه‌گری برای احقاق حقوق از دست رفته شیعه است.

باید بدانیم که تخریب بقیع پایان ماجرا نیست، بلکه هشداری برای محافظت از سایر عتبات عالیات است.

ماجرای بقیع به ما درس استقامت می‌دهد؛ همانطور که بقیع در غربت ایستاده، ما نیز بر عقیده خود ایستادگی کنیم.

هشتم شوال ۱۳۴۴ قمری، روزی که آسمان مدینه سیاه پوشید.

یوم الهدم: روزی که کینه خیبر و احد دوباره سر باز کرد.

عبدالعزیز سعودی با فتوای ۱۵ مفتی وهابی، حکم به ویرانی بهشت بقیع داد.

بقیع، موزه‌ای از تاریخ اسلام بود که توسط جهل وهابی با خاک یکسان شد.

پیش از ۱۳۴۴، بقیع دارای گنبدهای سفید و مقبره‌های باشکوه بود.

در هشتم شوال، صدای کلنگ‌ها قلب پیامبر (ص) را نشانه رفته بود.

تخریب بقیع، دومین حمله بزرگ به این مکان مقدس در تاریخ بود.

یوم الهدم، سند مظلومیت ابدی شیعه در قلب سرزمین وحی است.

وهابیت با تخریب بقیع، چهره زشت و ضد فرهنگی خود را به دنیا نشان داد.

هشتم شوال را هرگز فراموش نخواهیم کرد؛ روزی که تاریخ گریست.